Dankdag

Terwijl ik deze mandala aan het inkleuren ben (waterverf) vallen de woorden ‘Dankdag voor Gewas en Arbeid’ mij in. Dat was vroeger bij ons thuis een dag dat je nóg eens naar de kerk moest. Een woensdagavond. En zondags moesten we ook al twee keer. Dus ik had er een bloedhekel aan. 

Hier aan de Mosel in het nabijgelegen dorp Kröv is het Oogstfeest met denk ik veel eten, drinken en Alpenblazers. Misschien is dat wel vergelijkbaar met die ‘dankdag’ maar wat uitbundiger. 

Bij mij gaat het ‘danken’ wat stiller en individueler: met deze knetterende kleuren van deze Moezelweek. Bobby doet het danken door een laatste Moezelmaaltje te koken met varkenshaasje en champignon-roomsaus uit het Edeka-kookboek Heimkommen.

Ik herinner mij ineens het Dankboek van Ernst Jan Pfauth, zo’n succesvol vrolijk veelbelovend jongmens, leek mij, oprichter en CEO van De Correspondent ofzo. Ik had hem eens als dagvoorzitter bij Boekblad aan Zee. Dat Dankboek van hem verscheen vier jaar geleden. Ondanks het succes was hij vaak ongelukkig of ontevreden of onrustig, herinner ik me van de publiciteit eromheen. Hij las altijd het ene zelfhulpboek na het andere, schreef daar ook over, tot hij het danken als dagelijks ritueel ontdekte. En maakte daar een boek van. Ik vond 20 euro voor een bijna leeg boek (waar je dus je zelf je bedanken van de dag in kunt schrijven) een beetje duur. Een mooi schrift zou ook voldoen. Maar misschien is dat minder dwingend.

Ik doe tekenen (of als ik geen inspiratie heb mandala kleuren) als dank ritueel.

Dankdag:

https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Biddag_en_Dankdag_voor_Gewas_en_Arbeid

Dankboek:

https://pfauth.com/dankboek/

Zell an der Mosel

Het is weer voorbij die mooie zomer… vandaag hebben we een echte druildag, wat ook wel weer mooi is en past bij de herfstkleuren. De vergankelijkheid van het al. We gaan naar Zell an der Mosel, in de hoop dat daar op zaterdagmiddag nog een winkel of wat open is. Want dat kan verkeren op het Duitse platteland. Ik scoor er een wijde linnen broek. Ik moet aan Marg denken, die droeg ook zulke broeken. In het museum bekijken we de vitrine met de plaatselijke wijnkoninginnen van de afgelopen jaren en de foto’s van de overstromingen van 1993, dat was het allerergste jaar: 4.28m steeg toen het water. Ook foto’s van de oude spoorlijn, de eerste trein, het afbreken van de spoorbaan.

Er hangen ook middeleeuwse plaatjes van de wijnbouw en wijnhandel. De Romeinen verbouwden hier tweeduizend jaar geleden al wijndruiven. 

Rolf-Felix

Bobby en ik doen vanavond alvast Bonte Avond, hoewel we pas zondag gaan terugrijden. Bij het Weingut Stürm-Pargen midden in ons dorp Bullay. Je kunt er zowel buiten als binnen eten en drinken.  Vanwege de optrekkende kou wil ik toch liever binnen. Daar is geen tafel meer vrij, maar een meneer nodigt ons aan zijn tafel. Hij is in zijn eentje een paar dagen op fietsvakantie. Heeft net een lichtgewicht e-bike gekocht. Zo’n grijzende knappe man, geen idee hoe oud, al lang met pensioen. Ja graag, zeg ik. Bobby twijfelde nog. 

De tafelgenoot heet Rolf-Felix, hij woont in de buurt van Stuttgart, heeft altijd voor de NAVO gewerkt, op vele plaatsen in Europa gewoond, ook in Limburg. Met Bobby praat hij over voetbal en wereldpolitiek, op mij werpt hij met enige regelmaat oogjes. Zijn vrouw is minder mobiel, vertelt hij, ze gaan elk jaar op vakantie naar het Waddeneiland Sylt en af en toe doet hij een vierdaags sportief vakantietje in zijn eentje. Nu dus. Als klus maakt hij menukaarten voor Griekse restaurants. 

Het is een genoeglijke ‘Bonte Avond’, waarbij ik me aan geen een van dieet-regels houd. We doen wijnproeven, eten een schnitzel met pommels. Het is allemaal bijzonder vrolijkstemmend.

Traben-Trarbach

Het wordt een beetje saai misschien, al die droomplaatjes. Maar dit is even mijn realiteit. Overdag een prachtige wandeling, dan boodschappen doen lekker koken/eten, en later op de avond twee afleveringen Downton Abbey. We mogen om de beurt zeggen hoe we de dag gaan invullen. Vandaag mag ik. Ik kies een treinreisje (3 haltes) naar Traben-Trarbach, wat een mooi oud stadje is - niet zo toeristisch als Cochem waar we gisteren waren. Bobby weet er weer van alles over te mansplainen. Dit Traben-Trarbach was tot 1900 een belangrijke centrum voor wijnhandel. Hier staan veel Jugendstil-villa’s. En er zijn de laatste jaren veel luxueuze seniorenflats langs de Mosel gebouwd. Van hier lopen we naar het volgende stationnetje Kövenich. 

Op het busstation van ons dorp Bullay is een grote ‘buurtbieb’ ingericht: Bücherbahnhof. Mensen mogen er boeken pakken en achterlaten. In het gastenboek staan dankbare antwoorden sinds vorig jaar, dus ze hebben dit in Coronatijd gemaakt. Op het affiche dat ons erheen verwijst staat de naam van onze landlady. 

Reichsburg

We gaan naar Cochem, naar de Reichsburg. Met de trein. Dan moet je wel even door ingewikkelde kaartjesautomaten heen bijten, en geen haast hebben, maar dat lukt en in 10 minuten zijn we in Cochem. Daar zijn net enige bussen Nederlandse bejaarden uitgelaten en ook veel Nederlandse gezinnen. Ik moet wel slikken, zo’n stadje vol smalle straatjes met louter wijnwinkels, goedkope kleding en schoenen. 

Maar het doel is de Reichsburg, zoiets als kasteel Haarzuilens maar dan drie keer in het kwadraat. Ik word altijd kwaad van zulke kastelen die daar ooit door puissant rijke industriëlen neergezet zijn. Over de hoofden van hoeveel mensen is zo iemand zo rijk geworden? ‘n Zomeroptrekje voor zijn lieve vrouwtje. 

Zell

We gaan eten in Zell am Mosel, 5 km verderop. Veel restaurants hier zijn dicht, het is al enorm laagseizoen. Zell is een beroemde wijnplaats, dus misschien hebben we daar iets meer kans. We vinden een tafeltje bij ‘Zum Alten Bahnhof’. 

Vroeger slingerde de spoorbaan letterlijk beneden direct langs de Moezel, nu gaat die hele stukken dwars door de bergen, waardoor een reisje met de boemeltrein hier veel sneller gaat dan met de auto. Ik eet koolhydraat arm hert (zonder Spätzle) en Bobby eet glutenvrije schnitzel (zonder paneer). Je kunt hier senioren porties bestellen, dan krijg je wat minder.

Neef

De kwestie van de dag: zullen we naar Cochem een dagje stadten of gaan we weer de paden op? We gaan de paden op en wel de Leuchtpunktwandering naar de Petersberg bij het naastgelegen dorp Neef.  8,2 km, middelzwaar, 2,5 uur. Het is zo’n soort Lorelei-bocht hier in de Mosel, uitzichten naar alle kanten op bruggen, treinen, een sluis in de rivier. En alles even knetter zonnig en geel-oranje-groen. Er is hier veel oeroude geschiedenis, er waren hier al Romeinen en Kelten op die Petersberg. Sinds de 12e eeuw staat er een kapel en is er een prachtige begraafplaats. In de buitenbocht van de rivier bocht ligt de Calmont, de steilste wijnberg van Europa. En steil is het hier.

De wandeling:

https://www.tourenplaner-rheinland-pfalz.de/mobile/de/tour/wanderung/leuchtpunktwanderung-neefer-petersberg/50622146/#dm=1