Borgen 4

Omdat we in het verleden zo graag de Deense serie ‘Borgen’ volgden en er een tijdje terug een nieuw seizoen is gelanceerd zijn we weer gaan kijken. Nu op Netflix. 

Maar de vorige verhaallijnen zijn  diep weggezakt in mijn geheugen. Dus tijdens mijn gammele griepweekje vorige week heb ik 3 seizoenen ‘Borgen’ gekeken. Erg leuk om terug te zien. Politica Brigitte Nyland en haar man Philip, dochter Laura en zoontje Magnus. Haar spin doctor Kaspar Juul met zijn duistere verleden. Journaliste Katharine Fønsmark, Hoofdredacteur Torben Fiis en zijn secretaresse Pia.

Behalve Kaspar zijn ze er allemaal weer in dit vierde seizoen, maar nu wel 10 jaar ouder. De frisse dertigers zijn vermoeide veertigers geworden, de veelbelovende veertiger van toen is 55 nu. In de overgang. Veel humeuren. Hun eigenwijzigheid en koppigheid die in de eerste seizoenen - naast hun idealisme - hun charme was, is nu eerder ergerlijk en vooral een manier om hun eigen macht vast te houden. Ze zijn niet jeugdig fris meer, maar een beetje onsympathiek. Dat is verwarrend, want we mochten ze toch zo graag?

Trailer:

https://youtu.be/2j3AQx06SQE

Mijmerwandeling

Deze zondagmiddag loop ik mee met een 'Mijmerwandeling', georganiseerd door een gezelschp genaamd het WeilandKlooster in Gouda. We zijn met zes personen. Zes dames. Twee van het organiserend comité, en vier bezoeksters (uit Utrecht, Driebergen, Capelle en Reeuwijk). We lopen een stukje van het Pelgrimspad (dat loopt van Amsterdam naar Den Bosch). Het is geweldig met zon en wind en verre uitzichten. Zo’n ‘mijmerwandeling’ loop je in stilte, en af en toe krijg je wat vragen om over te mijmeren. Of een poëziefragment. 

Dit vind ik nou een mooie zondagmiddagbesteding. 

https://weilandklooster.nl/mijmerwandelingen/

De andere koon

Op naar naar Auntie, want daar zijn we al weken niet geweest. Even op de routeplanners kijken of er onderweg niet een boerenprotest in de weg staat, maar ik geloof dat de boeren het dit weekend even rustig houden. Maandag gaan ze weer op volle kracht vooruit. Je durft de weg niet meer op. Je kijkt toch met verbijstering naar dat die boeren met hun trekkers het land zo kunnen ontwrichten. Als er een vreedzame actie is van klimaatactivisten worden die onmiddellijk door de ME ontzet. Maar ja, de politie kan niet op tegen tractoren.

Geen files deze zaterdag. Het gaat een stuk beter met Auntie, er is weer een soort van gesprek met haar te voeren. We gaan weer in de tuin zitten waar een muziekprogramma speelt: een muziekduo zingt oude liedjes. Auntie is bijna jarig. 98 wordt ze. Daar wil ze niets van weten.

Er zit ook een lange jongensachtige man van rond de zestig met zijn moedertje. In poloshirtje en korte broek. Hij straalt naar haar. Hij houdt van zijn moedertje. Haalt een kopje thee. Probeert een gesprekje. Maar dat lukt helemaal niet. Moeder zit in zichzelf gekeerd ineengedoken in de rolstoel. Dan gaat hij maar op zijn telefoon. Hij probeert het nog een keer maar het lukt niet. Dan brengt hij haar maar naar haar kamer en vertrekt. Tien minuten. 

Dan hebben wij geluk met Auntie. Ik knuffel haar bij vertrek. Dat hadden Bobby en ik de vorige keer afgesproken. Meer aanraken. Ze krijgt een kus op haar wang. ‘Ook de andere koon!’ zegt ze dwingend en als ze nog een kus krijgt giechelt ze: het lukt bijna altijd. 

A Beautiful Mess

Met de Deutsche Freundinnen gaan we weer naar een Appeltaartconcert, ditmaal in het café van het AZC van Utrecht. We zijn echt fan van die Appeltaartconcerten. op deze locatie was ik nog nooit. Het café heet ‘A beautiful mess’ en is heel gezellig. Relaxte sfeer. Buiten kun onder de bomen aan picknickbanken zitten. Heel anders dan de beelden die we uit Ter Apel kennen. Je mag als asielzoeker toch hopen dat je in zo’n gezellig stadasylzoekerscentrum komt, in een beetje een goede wijk. 

Er treden bijzondere artiesten op onder wie Nawras Altaki, een Syrische ud-speler en zanger. Ingrid vindt hem net een Arabische prins en staat helemaal in de dweepstand. Ik herken hem van een foto: Jongste Nichtje de jazzzangeres zou met hem optreden begin dit jaar - maar dat ging niet door. Na afloop van het concert stuur ik de artistiek leider van de Appeltaartconcerten Michiel een mailtje: of hij de namen van de artiesten en de stukken die zij speelden kan doorgeven. Dan kan ik nog wat nagenieten.

Beter

Ik spring weer uit mijn bed als ik op de app een dringend verzoek lees voor een invaller bij Buurt Taxi. En wel nú. Ik zal dus wel beter zijn. Het hoestje is er nog wel, maar die aandrang om de hele dag op bed te liggen is weer over. 

De hele week heb ik getest. Steeds negatief. Was dat nou nodig? Maar je weet niet hoe lang de incubatietijd is. En je hebt duidelijk verschijnselen. Het zal een griepje geweest zijn, maar toch ben ik deze week maar niet naar koor en niet naar gym geweest. Niet alleen uit verantwoordelijkheidszin, ook omdat ik lamlendig was.

Maar nu dan weer mensen rijden van A. naar B. De oude mensen, de dingen die voorbij gaan. Overal is werken-aan-de-weg. Stukken stad opengebroken. Een mevrouw moet van Tuindorp Oost naar haar  opticien in de Biltstraat. Dan moet je nu dwars door de wijk Wittevrouwen. Allemaal smalle straten met eenrichtingsverkeer. Zigzag kriskras. En terug naar Noord gaat niet want de Wittevrouwensingel ligt open. Dus ga ik maar via de Maliebaan terug maar dan ben je zo een kwartier kwijt. 

Hetzelfde gebeurt bij de Marnixlaan die heringericht gaat worden. Die wordt eenbaans en Groen, met dank aan GroenLinks. Wat veel gescheld oplevert van bewoners. Ik moet een mevrouw van de pedicure halen midden in een wijkje daar bij die wegwerkzaamheden. Het hele wijkje wordt gerenoveerd en ligt ook open. Ik vind de mevrouw en we komen thuis, maar wel weer een half uur vertraging.

Een mevrouw van 90 vertelt dat ze haar huisarts nu alleen nog digitaal kan bereiken. Ze kan niet meer bellen. Het lukt me niet met mij pijnlijke vingers zegt ze. Niet op de iPad en niet op de laptop. Waarom? Ik hoef niet meer te leven als het zo moet. 

Kees Torn

Gekeken naar een documentaire in de reeks ‘Uur van de Wolf’ over cabaretier Kees Torn. Dat kwam zo: afgelopen zondag hadden de radiovrienden het uitgebreid over deze documentaire en over Kees Torn en ik had geen idee. Nooit van gehoord. Maar Bobby’s jeugdvriend de filmmaker André had de documentaire gemaakt. Allemaal Maassluis-sentiment. Dus we gaan kijken. Kees Torn is van 1969, en hij is/was een geliefd cabaretier voor de kleine zalen tot hij in 2012 van het toneel verdween. 

Het is een zonderlinge man van een end in de vijftig die er ouder uitziet. Hij doet een beetje aan Maarten Biesheuvel denken. Hij woont in een huisje met zijn vriendin en typt brieven op een oude typemachine. Hij is componist, liedjesschrijver, dichter, denker, tekenaar en drinker. Een langzaam leven. Eerst begrijp ik niet zo goed waarom deze film, waarom die gemaakt en uitgezonden is. Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik hem nooit op het podium gezien heb. 

Ik luister naar een radio-uitzending op Radio4 waarin André mag vertellen over het wat en waarom van de film. André praat en filmt mooi onnadrukkelijk. De interviewster stelt van die journalistieke vragen die net de plank misslaan. Van die scherpe feiten. Die niet boven tafel komen. Waar is het misgegaan? Is hij nog te redden? Zulke dingen.

Elke artiest houdt er toch op enig moment mee op. Het is tragisch en het is het leven zelf. Minder nadrukkelijk is de artiest daarna thuis nog bezig met zijn talenten. Leuk en lief zoals hij zit te knutselen. Heel geconcentreerd, haast als een kind. Het is de kunst hier naar te kijken zonder er wat van te vinden. 

Vandaag kijk een voorstelling van hem terug en ja, hij was echt goed.

De documentaire:

 https://www.ntr.nl/NTR-Documentaires/137/detail/Het-Uur-van-de-Wolf-Het-langzame-leven-van-Kees-Torn/VPWON_1300948

Voorstelling ‘Plek zat’  (1998):

Atelier

Zoals ik mij dat gedroomd had: een atelier in de volkstuin. Er is zware regen voorspeld, maar die wordt door de weer-app steeds uitgesteld. Nu staat het grote regenen om 17u.

 

Ik heb nog geen tekenspullen in het huisje en sleep voor nu mijn vakantietekentas heen en weer, maar het idee en het gevoel is er. Domweg gelukkig.