Cichorei

In het bloemenlint in het park voor ons huis, wat ik al lang niet meer als bloemenlint beschouwd, maar als een onbedwingbare wildernis, omdat het ‘zelfbeheer’ dat wij als straatbewoners toegezegd hadden inmiddels wel ongeveer gestopt is, bloeit ineens heel veel cichorei. Hemelsblauwe bloemetjes. Zomaar. ‘n Geschenkje.

Op internet lees is dat de cichorei verwant is aan witlof en andijvie. Laat dat toeval zijn. Een paar weken terug kocht ik nog wat andijvieplantjes op de markt die ik vervolgende liet staan en verwaarloosde. Ze staan enorm te verschieten op het op kweekplankje. Tot mijn verbazing kregen die uitgeschoten mini-andijvies van de week blauwe bloemetjes. 

‘157xUtrecht’

Gelezen: ‘157 x Utrecht’, een soort gidsje van de provincie Utrecht en al zijn gemeenten en dorpen. Deze gidsjes bestaan geloof ik van alle provincies. Het ligt in de ramsj bij boekhandel Steven Sterk. Het komt door de ontelbare fiets- en wandeltochten die ik gemaakt heb dat ik dat boekje wel wil hebben. Een paar jaar geleden had het me denk ik nog lauw lauw gelaten, maar nu ken ik bijna alle 157 plaatsen die erin staan. Bij wel driekwart ben ik de afgelopen jaren met Will geweest. Overal waar ik tegenwoordig fiets denk ik nu: Hé!  Hier was ik met Will.’ Niet was ik bij Rhenen, Amerongen, Renswoude etc. Dat is echt ver van hier

Dat ik al zoveel gezien heb mag toch wel een mijlpaal heten. Ingeburgerd in Utrecht kun je me inmiddels wel zeker noemen. 

Duits feestje

Ik heb Duitse vriendinnenfeestje. De Duits-Limburgse vriendin viert haar verjaardag. Lunch, thee, muziek en grote stukken taart. Lijflied van de dag is Udo Jürgens ‘Mit 66 Jahren da fängt das Leben an’. Dan doen we een uitje naar ‘Gluren bij de Buren’ op het tuinencomplex Abstederdijk, waar Dorita blijkt op te treden.

Montmartre

Omdat Schoonzusje op vakantie is gaan wij naar tante Mies (97) in Den Haag, in een verzorgingshuis in Loosduinen. Dat hebben we beloofd. Eigenlijk is het teveel van het goede, maar we hebben het beloofd. Ze heeft haar ‘voordeur’ op slot en reageert niet op de bel. Als uiteindelijk de verzorging de deur open doet blijkt ze op tv naar de herdenking van Keti Koti en de excuses van de koning te kijken. Met het geluid uit. Nee, dan doet ze de deur niet open.

Tante Mies zit in haar stoel aan het raam. Beetje treurig word je ervan. Het leven is niks meer waard, dat vindt ze al jaren. Maar we hebben mergpijpjes mee en aardbeien en dat gaat er heel goed in. Wel heel langzaam. Na drie kwartier stellen we voor even naar buiten te gaan want er is ‘Montmartre’ om de naastgelegen molen en abdijkerk. Een markt met creatieve uitingen van creatieve Hagenezen. Ze hebben zich allemaal op z’n Frans verkleed met baretten, Bretonse streepjes truien en fin de siècle-jurken.

Als ik een beetje rondgoogle ontdek ik dat Montmartre-feesten een concept zijn die vaker wordt toegepast. Ook in Hillegom en op het Lange Voorhout. 

Oogst

Het is dan niet meer zo warm: droog is de aarde nog wel. Kurk. Dus toch maar weer alle planten gieteren. Het is alweer dagen geleden dat ik er was. Heerlijk zo ‘s avonds op de tuin; er is bijna niemand. Het buitenhek is na 18u op slot, ik voel me er wel veilig. 

Maandag heb ik het gras nog getrimd, dus het ligt er allemaal netjes bij. Het is leuk om ze allemaal langs te lopen. De gele courgette groeit als een speer en ook de pompoen begint enorm te worden. Die heb ik geloof ik niet genoeg ruimte gegeven. De druiven en de bramen beginnen zich te vormen, en ook een paar appels. De sla is mooi, maar de andijvie en de spinazie zijn helemaal doorgeschoten. De tomatenplant die ik in Harmelen kocht ontwikkelt enorme langwerpige tomaten. Nog wel lichtgroen. Die kunnen er wel uit. Ik zet er nog een boerenkooltje in dat thuis nog op het kweekplankje stond. Tegen beter weten in, want alle kool wordt hier opgevroten. En als ik weer thuis ben hoor ik op het Journaal dat het zaterdag gaat regenen. 

Gids

Vandaag leid ik K. rond door het Máximapark. We hebben afgesproken op de Daphne Schippersbrug, maar zij blijkt niet te weten wat de Daphne Schippersbrug is en staat twee bruggen zuidelijker bij Kanaleneiland: bij de Prins Clausbrug. Dus de tour start een half uur later. Wel op de Daphne Schippersbrug. Want daar kan ik beginnen met het grote masterplan ooit van stedenbouwkundige Riek Bakker met Leidsche Rijn: de ondertunneling van de A2. Én het Máximapark. Ik heb een plattegrond van het park voor haar mee.

 

Na afloop is K. erg enthousiast over de rondleiding. Ik zelf ook. 

Eerst doen we een fietstocht om het park heen over Het Lint met het grote verhaal van de wijk, de oude structuren, de fruit- en groenteteelt, de voormalige dorpen Vleuten en De Meern, het Lint, oude bomen, jonge bomen, de betonnen parkpergola. Langs de Haarrijnseplas met de Dombomen. En dan gaan we een stukje lopen in de Binnenhof met de Japanse tuin, de Vlinderhof, diverse kunstwerken… Kijk hier, kijk hier! Ik geloof dat mijn enthousiasme aanstekelijk is. Het is erg leuk om te doen.

Devi

Trouwens, er is een nieuw seizoen (4) van ‘Never have I ever’ op Netflix. Met de Indiaas-Amerikaanse Devi en haar vrienden en familieleden. Héérlijk. We kijken er elke avond naar uit om weer een aflevering te kijken naar al dit scholierenleed. Bobby is heel streng: één aflevering per avond. Terwijl ik zo tien afleveringen achter elkaar kan bingen.