Aan Zee

De kerk van Katwijk aan Zee aan het strand. Ook wel genoemd ‘het witte kerkje’, of de Oude- of Andreaskerk. Het wit is echter niet wit, maar vaalgrijs. Toen we er van de week langs liepen vroeg ik nog ‘Kunnen ze het niet eens witten?’ Er staan foto’s op internet waarop het kerkje er hardwit uitziet, op zonnige dagen, maar ook foto’s waarop het vuil donkergrijs is. 

Het is grijs omdat de kerk gepleisterd is met grijze ‘kalei’ waardoor zout naar buiten kan trekken en binnen geen schade aanrichten, zo valt te lezen op de site van het Reformatorisch Dagblad. Van het artikel is alleen het intro te lezen, niet de rest, want het is zondag. Kalei is kalkpleister. Dat u het weet.

Oktoberzon

Oktoberzon. Onvoorstelbaar mooi weer. Desondanks baart de stiltewandeling enige zorgen want ik krijg ineens afzegging na afzegging in de mail. Zelfs medeorganisator Nieuwe Wilma is ziek en ook Bobby gaat vandaag niet mee.

 

Vanmorgen keek ik naar het zondagochtend tv-programma  ‘De Verwondering’ waar Annemiek Schrijvers Mirjam van der Vegt te gast had, een auteur die veel met/over stilte doet. Ze had het onder andere over het ongemak dat stilte kan oproepen, en dat je daar dan doorheen moet, en dan is het waarschijnlijk over.

Dat heb ik vandaag met die afzeggingen. De afzeggers hebben griepjes, pijntjes, andere bezigheden, geen energie, you name it. Ik wil toch niet met zijn drieën? Maar ik ga toch. 

Dus de eerste helft van de wandeling voel ik me nog een beetje uitgewoond door die onrust, maar het natuurgebied is zo mooi, ook dat die drie deelneemsters wél kwamen, dat ik aan het einde helemaal dankbaar ben.

Het tv-programma De Verwondering.

https://tvblik.nl/de-verwondering/mirjam-van-der-vegt

Droom

Ik had een rare droom vannacht. Zo’n eindeloze droom die niet ophoudt als je wakker wordt. Ik was aan het uitgaan in een grachtjes-havengebied met allemaal oude huizen. Kruip-door-sluip-door-door een wirwar straatjes en huizen en cafétjes. Ik was met wat onbekende jonge vrouwen, ik weet niet of ik mijn eigen leeftijd was of de hunne. Het was in elk geval geen punt. We gingen van feestje naar feestje en haakten bij steeds weer nieuw gezelschap aan.Na verloop van tijd raakte ik mijn gezelschap kwijt en kon ik de uitgang van het gebied niet meer vinden, liep daar in het donker te dolen, trap op trap af’ lang donker water, en wilde alleen nog maar naar huis. 

Meestal droom ik de laatste tijd van oorlog en bezetting, dreiging, dan is dit iets minder erg. Maar ontspannend was het niet.

Ik wilde een plaatje vinden om het te illustreren, maar dat bestaat niet, hoe scherp ik het zelf nog voor de geest heb. Als je googelt op afbeeldingen café, haven, gracht, nacht, krijg je Amsterdamse grachten. Nee, dan zit het dichter bij de werfkelders van Utrecht. Cafés 19e eeuw, begin 20e eeuw levert ook niets op. Anton Pieck! denk ik, maar die tekende weer geen caféleven.

Bobby doet het aan Carl Gustav Jung denken (hij leest momenteel de biografie van Jung) en zijn theorieën over ons ‘collectief onbewuste’.

Taxi

Het is weer een bijzondere taxi middag. Een mevrouw moet ik bij een mij onbekende fysiotherapeut halen en ik kan het adres niet vinden. Het huisnummer is een gebouwtje in een plantsoen dat geheel door groen is omgeven en niet zichtbaar vanaf de straat. De mevrouw staat er in de gietende regen en ziet mij aan komen rijden en zoeken. Vréselijk. Zij denk dat ik weer wegrijd en de fysio is dicht. Zij was de laatste klant. Maar ik vind haar en lever haar veilig thuis af. Daar krijg ik een hand op mijn arm, bedankt-dat-je-zo-lief-was. 

Dat gebeurt me vandaag nog een keer, van een negentigjarige mevrouw die steeds meer de kluts kwijt raakt. Ze laat me het schriftje zien met haar To-Do lijst. Kapper bellen, staat erop. Dat had ze gedaan, maar toen was ze vergeten de Buurttaxi te bellen. Dat overkwam haar steeds vaker. ‘U moet niet zo kwaad zijn op uzelf’, zeg ik, ‘u kunt er toch niets aan doen!’ zeg ik. Vandaag komt alles goed, ik kan haar gewoon brengen en halen. Maar ze kan er niet over uit. Haar kleindochter had tegen haar gezegd: ‘Omaatje! U moet wel goed opletten!’ Bij het uitstappen weer een hand op mijn arm: ‘Dank je wel dat je zo lief bent.’

Ik moet denken aan de keer dat ik een nieuwe chauffeur inwerkte, vier uur lang, en wij te spreken kwamen over ons voorbije werkzame leven en wat je er aan mist. Dat hij toen zei: 'Dat ik heel belangrijk was.' En dat ik toen zei: 'Wat is belangrijk? Ervaar maar eens hoe belangrijk het is dat je de mensen van A naar B  brengt.' Dit was zo'n middag.

Foldertje

Het ziet er zo eenvoudig uit, maar ik ben er wel meer dan een uur mee bezig. Eerst een nieuw Word-bestand maken met de nieuwe foto, het nieuwe gedicht, het nieuwe citaat het nieuwe kaartje, en de nieuwe datum voor november. Dan print ik tien maal dubbelzijdig ('keren-op-de-korte-zijde'), waarbij de printer wel een paar keer vastloopt (grr) en maak ik met PrintScreen  vier jpg's. Die mail ik naar mezelf, waarmee ze ook op de telefoon komen. Daar heb ik een fotocollage-programma waarmee ik er één plaatje van kan maken. Dat vind ik nou leuk.

Naar Katwijk

Bobby vraagt of ik mee wil naar Katwijk voor een strandwandelingetje. Leuk om daar weer eens te kijken. Katwijk ligt in een stukje tamelijk ontoegankelijk gebied tussen Noordwijk en Wassenaar en achter Leiden. Ooit kwam hier de Rijn in de Noordzee maar die verzandde. Er is een soort kanaal, zie ik op de kaart. Benieuwd hoe dat er in het echt uitziet. 

Katwijk. Ooit (jaren tachtig) maakte ik met Zus4 een strandwandeling van Scheveningen naar Katwijk. Ik woonde net in Amsterdam en zij in Woerden. Zij werkte in Den Haag. Ik had haar van haar werk gehaald. Maar het was veel verder lopen dan we gedacht hadden en we kwamen in het aardedonker aan in Katwijk. We hadden ons helemaal niet verdiept in hoe dat daar allemaal zat en we bleken met een bus naar Leiden te moeten, die maar een keer per uur reed. En toen verder met treinen naar Woerden en Amsterdam.

Later ben ik er nog een keer geweest in de zomer, met Ex, en toen stond het strand vol verbodsborden. Nee, Katwijk was niet mijn lievelingsbadplaats. Frivoliteiten verboden.

Nu rijden we er vanuit Utrecht naar toe. Google Maps leidt ons via Amstelveen: de A2, A9, A4, A44. En dan de geestgronden in langs Sassenheim. Noordwijk. We parkeren aan de zuidkant van Katwijk, bij een natuurgebied met wandelpaden door de duinen richting Wassenaar. Maar die doen we niet: we lopen alleen langs het strand naar het noorden waar het stroompje (een kanaal) uit de Rijn in zee stroomt. Er is bar weinig aan te beleven. Maar de zee de zee klotst voort in eindeloze deining. Terug gaan de via de boulevard. In de duinrand allemaal parkeergarages. Erop diverse beeldengroepen. Weer niet naar het Katwijks Museum geweest.

Wij blijken net onder de soefi-tempel geparkeerd te hebben, die tegenwoordig te bezoeken is maar niet vandaag. Bijzonder gebouw daar in de christelijke duinen.

Ongezien opgegroeid

Nichtje vertelde laatst over een boek Ongezien opgegroeid. Herstel van een jeugd met narcistische, afwijzende en afstandelijke ouders van psycholoog Lindsay Gibson. Het gaat over opgroeien bij emotioneel onvolwassen ouders, ouders die geen echte aandacht voor de emotionele binnenwereld van hun kinderen hebben, en wat dat met die kinderen doet. Nichtje zei dat ze er al met veel mensen over praat en dat het tot onverwacht intensieve gesprekken leidt. 

Het gaat over kinderen van ouders die in principe maatschappelijk goed functioneren, goede baan, goed huis, goeie vooruitzichten, gewaardeerd, maar binnenshuis emotioneel nogal gemankeerd, niet in staat hun kinderen emotioneel te geven wat die nodig hebben, en eerder van hun kinderen te eisen wat zij nodig hebben. Die kinderen gaan dat later weer doorgeven aan hún kinderen. Het raakt van alles, moet ik zeggen. Daar ga ik hier verder niet op in. Maar wel bijzonder.