Vandaag een heel gesprek met K., die binnenkort soort van met pensioen gaat. Ze houdt nog wel een kleine praktijk over als coach, max twee dagen per week, maar dat is toch andere koek dan vijf dagen per week werken.
Als ervaringsdeskundige kan ik haar vertellen dat het pensioneringproces in fases gaat en steeds bevraagd moet worden, en dat ik tot mijn eigen verbazing steeds beter met plezier huishoudelijke taakjes begin doen. Ik was helemaal niet van het huishouden. Maar nu vind ik het soms best leuk, wel náást mijn bezigheden buitenshuis. En dat ik me nu ook kan verheugen op iets als jam gaan maken. Trots zelfs op de perenjam van vandaag.
Ik was dus naar de voorstelling ‘De Zin van het Leven’ door acapellagroep Wishful Singing en journalist Fokke Obbema. Hij schreef na een hartstilstand een aantal interviewboeken vol over die vraag. Die boeken worden grif gekocht door de mensen. Ook doe mij. En ook door de zangeressen Wishful Singing, kwamen zij zelf achter, en zij besloten hem te vragen samen een voorstelling te maken.
Dus hier krijg je twee totaal verschillende benaderingswijzen op een toneel. De klassieke journalistieke vraag-antwoord vorm met de journalist als vragensteller, mannelijk, en de zangeressen met hun stem, hun toon, hun timbre, hun samenzang, hun harmonie, hun lijfelijkheid, hun speelsigheid, hun eerlijkheid, vrouwelijk.
Ik moet zeggen dat de journalistieke vorm en tekst in eerste instantie wel makkelijk toegankelijk is, maar uiteindelijk niet beklijft. Wat wel beklijft is de muziek, de zoekender vrouwelijke energie, de onverwachte invallen, de pittiger confrontaties, het liefdevol reageren op elkaar. In beider benadering kom je niet verder richting antwoord op de vraag naar de zin van het leven, maar alleen al dat de vraag gethematiseerd wordt en van vele kanten aangevlogen is bijzonder troostrijk.
Een boom op de spoorlijn tussen Gouda en Den Haag heeft het hele treinverkeer in de randstad ontregeld. Gevolg van de storm Ciarán. Ook op het spoor bij Weert ligt een boom.
Ik weet dat omdat ik naar de voorstelling ‘De zin van het leven’ van Wishful Singing ga, in theater Lieve Vrouwe in de Amersfoortse binnenstad. Zo in het donker en in de storm is dat meteen een heel avontuur. Amersfoort is echt een provinciestad: om 22u is het er al helemaal uitgestorven. Voelt unheimisch: grijze Dam met tas.
Weer veilig terug op station Amersfoort zijn daar vooral vertragingen en afmeldingen van intercity-treinen. De sprinters (boemels) rijden nog wel. Zo reis ik met stops in Den Dolder, Bilthoven en Overvecht in het duister terug naar huis. Ben ik niet meer gewend in mijn eentje.
Op Utrecht CS is het met de bussen van hetzelfde laken een pak. Overal staan mensen wezenloos naar borden te staren. Het is inmiddels 23u. De kunst is geduld beoefenen. Ik kom heus wel weer thuis
Het is nog even wennen aan de woensdagavond zonder koor. Vandaag wordt het tekenen, het uitje naar het bos(je) op de Monniksberg in Hilversum met het fel kleurende herfstblad was inspirerend.
Nu ik een beetje Google kom ik erachter dat er op het terrein van dat voormalige klooster nu een zorgwijk, een villawijk en een natuurgebied (Goois Natuurreservaat) wordt gerealiseerd. En dat daar veel gekrakeel over (geweest) is. De akker grenzend aan het labyrint is nu uitgegraven en een waterrijk gebied. Vrijwilligers zijn bezig jonge wilgjes uit de grond te trekken.
Voor de volgende stille wandeling van aanstaande zondag is er geen een aanmelding. De twee personen die zich hàdden aangemeld hebben zich weer afgemeld. Ik zeg tegen Nieuwe Wilma dat ik niet zoveel zin meer heb. Dat ik ermee stop. Ik had gehoopt - realiseer ik mij - dat er een soort vast cluppie zou ontstaan, met wat losse deelnemers per keer, maar dat gebeurde niet. Twee echte fans hadden we, Henk en Helma, maar die zijn ineens allebei langdurig ziek.
Ter afsluiting van onze ruim-een-jaar stille wandelingen gaan Nieuwe Wilma en ik naar Hilversum, het labyrint lopen. Het heette daar Casella, en werd gerund door drie Utrechtse nonnen, maar die werden te oud. Zij hebben de locatie overgedaan aan Retraitecentrum De Spil. Ik ben heel benieuwd of onder het nieuwe regime het labyrint nog open is en het stiltehuisje. Ja, dat is het. In voorheen de hooiberg is een stiltehuisje gebouwd. Een meditatiekamer. Het is er open. Je mag er gewoon in.
De zusters van voorheen Casella die nu weer in Utrecht wonen had ik daags ervoor een mailtje gestuurd met de vraag hoe het zat. Het antwoord komt pas als ik weer thuis ben. De nieuwe bewoners gaan door met het openstellen van labyrint en stiltehuisje. Ik stuur haar een foto en dan is ze zo blij.
Tegenwoordig gebeurt iets pas echt als er media-aandacht voor is. Er was vandaag een event, er werd gezongen door vrouwen van koren een lied voor vrede in Israël en Gaza. Het was op korte termijn georganiseerd door ene Christa Vis (rode jas) en verspreid via vrouwen in koren. In Utrecht zitten enorm veel vrouwen in koren. Het idee was om bij het Stadskantoor samen het refrein te zingen van een lied ‘Prayer of the Mothers’ dat in 2016 Israëlische en Palestijnse vrouwen samen gezongen hebben in een lange mars door het land. Als je maar dat filmpje kijkt: kippenvel.
Dus met Nieuwe Wilma zing ik mee. Er zijn circa 100 vrouwen op af gekomen, vooral pensionado’s, maar dat kan ook niet anders gezien het tijdstip: 11.30u. Alleen RTV Utrecht is erbij, qua media, en het hele event draait daar om. Als ik hun registratie ergens vind zal ik een link plaatsen.
150 moeders zingen bij Utrecht Centraal voor vrede: https://www.rtvutrecht.nl/nieuws/3652829/150-moeders-zingen-bij-utrecht-centraal-voor-vrede-al-is-het-maar-voor-mijzelf-dat-ik-niet-kwaad-word #rtvutrecht
De dames van de zanggroep te Bilthoven schrikken nogal van mijn blafhoest. Zelf vind ik dat het wel kan, maar ik beloof te vertrekken als de hoest almaar aanhoudt. De dirigente zegt heel overtuigend tegen de dames dat ik niet meer besmettelijk ben. Dat je nog wel weken kunt hoesten, maar niet besmettelijk. Dat accepteren ze. Gelukkig maar, want het is heerlijk om te zingen. Ik houd natuurlijk afstand.
De sopraan met kanker op wier uitvaart we zullen zingen is er niet vanwege weer een chemo en dus oefenen we nu gauw de liedjes voor haar uitvaart. ‘And the Mother did Weep’ wil ze nog heel graag een keer met ons meezingen. Zó mooi is dat!
Het gaat wel nogal over dood vandaag. Een sopraan met wie ik in februari kennismaakte komt oorspronkelijk uit Zwartsluis en zij bleek bij Will in de klas gezeten te hebben. Dat we het daar over hadden was een week voor Wills overlijden en ik had het haar nooit verteld. Vandaag doe ik dat dan maar. Op mijn telefoon heb ik nog een tienerfoto van Will en daar reageert deze Tiny heel sterk op.
Mijn buurvrouw bij de alten is te logeren geweest bij haar dochter in Engeland en daar was de schoonvader bij het squashen zomaar dood neergevallen. Gescheurde aorta.
En dan komt de Kerst er aan. De dirigente vraagt wie er op kerstavond mee wil zingen in de kerstzangdienst. En de week ervóór is er een ochtend met Christmas Carols.
