Eeuwfeest

Komende zaterdag is het 100 jaar geleden dat onze moeder werd geboren. En zes dagen later onze vader. Ter ere gaan we die dag wandelen en lunchen met enige Geschwister. Ik zoek babyfoto’s in het Familie-Archief. Er is ook een babyfoto vaan Mutti gedrapeerd op een vachtje, maar deze, met meer personages eromheen, makt haar meer haar.

Het was wel een toestand dat ze op respectievelijk 6 en 12 januari jarig waren. Dan hadden we de Kerstdagen gehad én Oud&Nieuw… en dan nóg een weekend tezamen. Het was jarenlang niet zo gezellig dat we graag gingen. Maar we gingen wel. 'Eert uw vader en uw moeder, opdat uw dagen verlengd worden in het land dat de Heere uw God u geven zal.'

Nieuwjaarswandeling

Halverwege Nieuwjaarsdag houdt het ineens op met regenen, is er zon en besluit ik tot een Nieuwjaarswandeling. Liefst wil ik naar een strand, maar de zee is idioot ver vanuit Utrecht, dus dan ga ik maar naar de Haarrijnse Plas waar een strandje is en westwaarts wilde luchten boven het water.

De Haarrijnse Plas is een rare plek, direct aan de A2. Er zit alleen een lelijke strook distributiecentra tussen. Ze gaan er nu ook een villawijk bouwen.  Als je dat allemaal weet te negeren dan is het er best prachtig en prettig. Een soort metafoor voor het leven anno 2024. Licht en donker en in beweging. Het is heel menselijk. Er zijn gezinnen met kindertjes en schepjes en er zijn mensen die een Nieuwjaarsduik doen. Hu! 

Ik kies niet de slimste wandelroute, het is er héél erg drassig. 

Feesje

Bobby is jarig. Hij doet dit jaar maar een klein feestje met vijf van zijn vrienden uit de studententijd. Zij spreken graag over vroeger: de studentenvakbond, de CPN, linkse boekhandel De Rooie Rat, de woongroepen, de krakers…  Nu zijn ze ict-er, beleidsmedewerker bij de gemeente, grafisch designer bij de krant, geestelijk verzorger, haptonoom. Ze wonen allemaal in een mooie jaren dertig woning in de gezegende wijk Oog in Al. Slechts een van hen heeft kinderen, de rest is kinderloos. Het is heel genoeglijk en gezellig. Het soort feestje waar ik het meeste van houd, dat iedereen een gezamenlijke ervaring heeft, dat er een gesprek is over wat ter tafel komt en dat iedereen ook beetje individueel aan bod komt.

Wel raar dat nog niet zo heel veel jaren geleden 65 jaar worden een reusachtige mijlpaal was. Het jaar dat je stopte met werken, het grote afscheid van het werk, en dat de AOW en het pensioen kwam. Alleen Hans is met pensioen, de anderen zijn eind vijftig begin zestig. Allemaal oudere werknemers, steeds meer ingehaald door nieuwe mores en jonge mensen op het werk. Een les in nederigheid. We hebben het over de schok van de politieke ontwikkelingen in de wereld en in Nederland, terwijl wij altijd dachten dat het uiteindelijk béter zou worden met de wereld. En dan maar geloven dat er altijd weer jonge idealistische bevlogen mensen zullen opstaan.

Vertrouweling

Het fietstochtje gisteren door de windvlagen naar de binnenstad is me niet goed bekomen, dus nu moet weer een dag in bed danwel op de bank. Het snotteren en niezen is over, maar nu is het een kwestie van hóesten, hóesten, dokter. Wel een beetje sneu, zo op oudejaarsdag. Maar goed, zo kan ik mijn leeslijst 2023 met nóg een titel verlengen. 

Na het tot mij nemen van alles lijstjes met beste films, series, podcasts, concerten, theaterstukken en boeken in NRC (veel totaal onbekend) zoek ik wat auteurs in de digitale bibliotheek, waar natuurlijk nul recente titels in staan. En zo wordt het Marja Pruis: De vertrouweling, een roman uit 2005. Een Nederlands echtpaar met twee zoontjes gaat uit logeren bij hun beste vrienden in Oxford, een echtpaar met een dochter. Nog voor de eerste nacht daar voorbij is is de Engelse vrouw vertrokken. Ze laat niets meer horen. We lezen stukken uit de geschiedenis van de vriendschap uit de monden van de beide vriendinnen en van de dochter. Hoe je samen kunt leven of vriendinnen kunt zijn zonder het fijne van het leven van de ander te kennen. Het is knap geschreven. In één ruk uit.

‘VerpleegThuis’

Gelezen: VerpleegThuis door Teun Toebes. Met kerst had ik het zien liggen bij Zus&Zwager3, en toen dacht ik O ja! Daar heb ik over gelezen. Wat een grappige jongen, mooi haar, idiote jaren 70-bril. 

Nu is Teun Toebes alweer 24 jaar, maar dit boek schreef hij toen hij 21 was en student HBO-Verpleegkunde. Zijn stage in een verpleeghuis raakte hem zo dat hij besloot er te gaan wonen. Gewoon op een verpleegafdeling, bij de demente bewoners. Zijn boek is goed verkocht en al in 15 talen vertaald. Het is te leen in de e-bibliotheek. 

Teun vindt de woonsituatie van demente ouderen mensonterend en zet zich in voor verbeteringen van de huizen waarbij er ruimte is voor gezelligheid en aandacht. Hij beschouwde zijn medebewoners als vrienden en vriendinnen. Dat gebeurt er als je echt contact legt. Dat strookt geheel met mijn eigen ervaring met Mutti en Aunti, als ze je naaste naasten zijn begrijp je ze beter. Heb je contact. Teun wil beslist geen kritiek leveren op het personeel, want die zijn ook maar radertje in het systeem.

Het is interessant, goed geschreven, je leest het in één ruk uit. Het is een grappige welbespraakte jongen die snel overtuigt.

Wit

Het is de hoogste tijd voor nieuwe tubetjes wit-voor-waterverf. Het tubetje ‘dekwit’ moet vervangen. Vroeger zat er in mijn doos met aquarelverf altijd een tubetje wit dat geheel aan mijn wensen voldeed. Ik gebruik zo’n doos tot het napje ‘vaalbruin’ op is en dan bestel ik een nieuwe doos. De oude doos gaat dan in het buurtbiebje. Met de nieuwe verfdoos was er ook vanzelf weer een nieuw tubetje wit. Ergens is daar echter iets mis gegaan en toen heb ik blijkbaar twee tubetjes dekwit gekocht. Maar die mengt niet. En dat zie je pas als de tekening helemaal droog is.

Eerst ga ik naar de Pipoos. Dat is voor de mensen met creatieve hobby’s. Swaak is voor de professionele kunstenaar. Bij beide winkels is het trouwens stervensdruk. Zaterdagmiddag. Maar bij de Pipoos zie ik ze niet. De winkelmeisjes begrijpen niet wat ik vraag. Hun cheffin weet het wel, maar zij vindt dat de meisjes het zelf ook moeten weten. In het Systeem staat dat er nog drie tubetjes zijn, maar die zijn waarschijnlijk gestolen. Meer mensen dan ik zijn behoeftig naar witte verf. Ik bestel ze maar. 

Maar ja dan heb ik nog niets, dus ook nog maar naar Swaak, die wel vier merken wit-voor-waterverf op voorraad heeft. Die koop ik dan maar allemaal.

Belle

Al een paar weken had ik geen inspiratie voor een tekening, ik weet het aan het grauwe weer, maar eergisteren was die er ineens weer. Vandaag zou ik eigenlijk aan mijn Jaaroverzicht 2023 beginnen, maar ik zie er wat tegenop. Waarschijnlijk omdat het gevoelsmatig grotendeels draait om het verlies van Will. Daar denk ik echt elke dag aan. Wat mis ik haar. 

Misschien ga ik nog aan het Jaaroverzicht beginnen, later, maar eerst een tekening. Kijk, dit krijg je van zo’n onverwacht bezoek aan een Slot Zuylen. Ik zat na afloop met Colette en Lise aan tafel terwijl Bobby ijverig creatief aan het koken was. We hadden het over tekenen, over Lise’s enorme tekentafel midden in hun woonkamer, en de mijne boven.