De Schleibrücke

Na twee dagen fietsen doen we weer een dagje Kappeln. Mijn korte broek die ik al sinds mensenheugenis heb is tot op de draad versleten en kreeg gisteren een grote scheur. In Kappeln zijn veel klerenwinkels dus ik moest maar eens op korte-broeken-jacht. 

Maar eerst halen wij op de camping wat herinneringen op aan de winkels waar we 'vroeger' onze korte broeken kochten. Mijn nu versleten korte broek is van het merk Wildebeast. Het is een heren-korte-broek. Die hebben iets stoerders dan de dames-korte-broeken. Ik kocht vakantiekleren graag bij Perry Sport - of bij V&D. Ook mijn slaapzakken. Allebei faillier. Weet je nog oudje? Waar moet je nu naartoe? Decathlon, of Bever, of De Vrijbuiter? Of Bol.com? Vandaag valt de keuze dus op Kappeln, waar ik zomaar twee korte broeken scoor. 

Vandaag doen we de sightseeing in Kappeln  gescheiden. Bobby bekijkt de kerk, de haven en de boekhandel, en ik koop behalve korte broeken ook nog sokken en een leuk felgekleurde vogel (papegaai) voor in de volkstuin. Als souvenir. En tenslotte doen we samen nog lunch met gerookte vis en wat kuieren langs de Schleie en de brug. Ik vind een geweldige brug. Hij gaat eens per uur open en dan moet het autoverkeer maar wachten, want dan passeren er heel veel zeiljachten. Bijzonder brugwachtershuis staat er midden op.

Ik ben wel blij dat ik wat inspiratie heb, want tot nu toe ontbrak het daar wat aan. De Noord-Duitse bouw is weinig frivool. 

Op fietse

Prachtige fietstocht weer gemaakt, langs de Oostzee, nu noordwaarts, om het natuurgebied Geltinger Birk. Met uitzicht op Denemarken. Het is goed zonnig maar met een prettige bries.

Witgoed

Op deze camping Gut Oehe direct onder de Oostzeedijk staan we tussen het witgoed, we zijn maar een paar tenten. De perceeltjes zijn niet zo groot dus de witte gevaarten staan hier en daar zij aan zij. Kop aan kont. Op ons veldje valt het mee, maar een aantal plekjen zijn vereserveerd dus dat gaat nog komen. 

Ee komt ren enorme caravan aangereden, voortgetrokken door een grote zwarte SUV, en die zegt dat hij op de plek pal voor onze plek staat. Heeft hij gereserveerd. Oei. Heel gedelibereer over wat nou precies de grenzen zijn. Volgens onze buurman staan wij fout. Als wij veldje 122 hebben moeten wij links van de genummerde steen staan en wij staan rechts...

Wij vragen de nieuwe gasten of ze niet op nummer 97 kunnen gaan staan, die is ook nog vrij, weten wij, en groter en vrijer. Eerst sputteren ze nog tegen, want nummer 100 hadden ze toch gereserveerd, maar uiteindelijk gaan ze terug naar de receptie en krijgen ze nummer 97. Iedereen blij, behalve dan dat wij ons realiseren dat dit nog wel een paar keer kan gebeuren.

Verder zijn we gewend aan de camping en de buren.  

Fietsen

Fietsen vind ik wel het leukste tijdverdrijf. Vandaag fietsen we een eindje zuidwaarts over de dijk en kijken we bij Maasholm dat ooit een vissersdorpje was maar nu een grote jachthaven heeft. De zon schijnt maar het is niet knalheet. Heetlijk met het hoofd in de wind. 

De dijk is hier gedicht met witte zandzakken. Een paar jaar geleden is hier een dijkdoorbraak geweest, en was de camping ondergelopen, maar die dijk is nog steeds niet echt gerepareerd, vertelt een voorbijgangster. 

Er kamperen hier ongeveer alleen maar Duitsers. Als Nederlanders zijn wij hier heel bijzonder volk. Jullie hebben toch zelf ook zee, zegt een man tegen mij.

Kappeln

We hebben geen espresso-koffie meer en de campingwinkel ook niet, dus als first thing vandaag  móeten we even naar Kappeln. Dat blijkt een geweldig leuk stadje aan een zeearm Schlei van de Oostzee die naar Schleswig loopt. Geen riviermonding, meer een fjord, maar dan geen steile wanden. Het is hier sowieso een watersporters-paradijs met al dat water en grillige kustlijnen. Ooit was het hier Denemarken, maat Bismarck heeft het in de 19e eeuw veroverd, weet Bobby. Hij heeft ooit Scandinavische Talen gestudeerd en zijn docent Deens toen (eind jaren zeventig) was daar toen nóg kwaad over. Het is nog steeds tweetalig.

Camping aan de Oostzee

Het inpakken van de tent had ditmaal bijzondere kanten, zoals een dode naaktslak tussen de binnentent en het grondzeil. Dat stinkt naar rotte vis. Yak! Er lag ook een kikkertje op apegapen en we zagen alle mislukte molshopen van de mol onder de tent.  

Maar we hebben alles volbracht en nu staan we toch op de Duitse camping aan de Oostzee. Campingplatz Gut Oehe. Natuurlijk is het heel anders dan de vorige camping, er staan veel caravans en er zijn nauwelijks bomen en struiken. De Oostzee moet het gaan doen. 

We vonden een acceptabel plekje, maar naar blijkt wel met buren met puberkinderen die graag de tv aanhebben. En ze eten bij voorkeur worstjes van de grill. 

Er is hier een groot natuurgebied met veel vogeks genaamd Maasholm en de wat grotere plaats in de buurt heet Kappeln. Op het kaartje hieronder zitten wij bij de blauwe stip. Denemarken begint boven Flensburg.

Afscheid van de camping

Langzaam nemen we afscheid van de camping en de Plöner See. Het is geen vrolijk plaatje maar er komt vannacht nog regen en onweer, maar daarna is dat over en lijkt het definitief op te klaren.

We zouden hier zo nog wel een week willen blijven, zo prettig is het hier, maar één keer de boel verhuizen is ook niet slecht. Het is weekend en de camping stroomt weer vol. Ook weer groepen. Er is heel veel te zien.    

Naast ons staan nu drie grijze kampeerbussen met drie stellen en elk een hond, en kano's en sups (stand up peddle). Aan het eind van de middag gaan een paar van hen volleyballen en Bobby mag ook meedoen. Zo lang als ik hem ken volleybalt hij elke woensdagavond, maar dat heb ik nog nooit gezien. Als dat klaar is gaat hij voetballen mer de kleine jongetjes.

Vanmiddag hebben we nog eens gedelibereerd over de volgende bestemming. Dat kwam: Bobby zei: als reactie op mijn voorstel om niet helemaal naar Skagen te gaan en in Duitsland te blijven: 'We kunnen toch wel één dag naar Denemarken?' Toen realiseerde ik me dat ik helemaal niets van Denemarken weet, niet eens welk deel Jutland heet. Laat staan wat leuk zou kunnen zijn en hoe dan.