Het hondje in het huisje

Tijd om de heg te knippen. Mijn tuin zit op een hoek, waardoor ik een hele lange heg heb. Het is beleid van de vereniging dat alle tuinen dezelfde ligusterheggen hebben, een waar je goed overheen kunt kijken, maar de een houdt 'm beter in het gareel dan de ander. Bij mij is het wel een beetje een zootje nu, terwijl sommige buren hem alweer strak geschoren hebben. Het is weer de hoogste tijd. 

Gelukkig komt de Bayerischet Freundin op bezoek. Hondje mee natuurlijk, die meteen op mijn gazonnetje plast. Moet kunnen. We wandelen naar Slot Zuilen en weerom, en lunchen dan met een maaltje van de maaltijdbezorging van gisteren: kibbeling met aardappeltjes en ratatouille. Glaasje wit erbij. Kwinkelerende vogeltjes en knetterende zon. Het is allemaal te mooi om waar te zijn. En het hondje slaapt op het Perzische tapijt van wijlen Tantes Mies.

En dan moet ik nog de heg knippen. 

Spoel kap

Waar je je een dag lang al niet mee onledig kunt houden. Deze middag moet ik weer maaltijden bezorgen, dus in de ochtend kan ik nog wel even grasmaaien op de volkstuin. Het is tenslotte erg groeizaam weer.

De grastrimmer gebruik ik nu zowel bij moestuinbakken bij ons in de straat als in de volkstuin, dus dat is een heel gedoe met het heen en weer slepen van de trimmer en van de accu. Dat doe ik op de fiets. De grastrimmer werkt ongeveer een half uur op een volle accu. Niet altijd is het hele werkje af. Dus dan weer de accu opladen. En qua gedoe heb je ook nog een spoel met een draad, die moet regelmatig bijgehouden en vernieuwd. 

Deze ochtend is het maaien in de volkstuin bijna klaar, ik ben héél tevreden over het resultaat. als het laatste stukje draad losschiet. Dat betekent even gaan zitten en de spoel van een nieuwe draad voorzien. Dat heb ik al aardig vaak gedaan, dus op zich is dat geen probleem meer. Maar als het werkje klaar is is opeens het kapje van de spoel kwijt. En zonder kapje doet de trimmer niets. Zoeken zoeken zoeken. In het gras, in de borders, op de tafel, onder de tafel, in de la. Nérgens. Het is een oranje plastic ding, dat moet je toch zien. Maar nee. Helemaal in de stress.

Bobby gaat 's middags naar de tuin, belooft te zoeken maar kan hem ook niet vinden. Nergens. 

Na het maaltijden bezorgen ga ik googelen en zie ik dat je bij de Chinese webwinkels en Amazon die dingen voor een paar dubbeltjes kunt kopen. Maar dat is moreel verwerpelijk. Bij Hornbach, waar ik de grastrimmer gekocht heb, kost zo'n onderdeeltje al gauw zo 10 euro. Verdienmodel. Maar ik ga toch niet een plastic onderdeeltje uit China laten komen? 

Onder het avondeten gaat Bobby mij intens bevragen wat ik vanmorgen precies heb gedaan toen het laatste stukje draad uit de trimmer schoot, van seconde tot seconde. Waar de draad lag. De schaar. Wat ik waar neerlegde en pakte. En waar ik toen naar toe liep. En wat ik doen deed. Ik denk allang dat ik nog wel even naar Hornbach kan.

Maar dan is het kwart over acht en dan gaan we nog een keer naar de volkstuin. Bobby neemt een felle lamp mee. En na een paar minuten heeft hij hem gevonden. Door die felle lamp. In een van de keukenlades, bij de reserve-spoelen en de schaar. Dolgelukkig fietsen we weer naar huis.

Zondag

Deze zondag schijnt de zon weer. Het bosbaden doen we vandaag in Breukelen bij Landgoed Gunterstein. Het is een niet zo groot natuurgebied aan de Vecht tegenover de brug aan de Vecht. Er moet heel veel verkeer (fietsers, voetgangers, auto's, motoren) over die brug, die op dagen als deze voortdurend open gaat voor de boten. Iedereen staat geduldig - of gelaten? - te wachten. Het is een heerlijk gebiedje: je loopt in de schaduw van eeuwenoude lanen en hebt uitzicht op zonovergoten weides. Er hoort een biologische hoeve Hof van Gunsterstein bij het landgoed met een héél pittoresk vakantiehuisje. Je zou hier toch op vakantie zijn.

http://www.ivnvechtplassen.org/virtwandgunt/bestanden/begin/wandelrouteprint.htm

https://hofvangunterstein.nl/overnachten-in-het-zomerhuisje/

Op Koningsdag

Ik ben niet zo van de 'feestelijkheden' van Koningsdag. Al helemaal niet in de Utrechtse binnenstad, die afgelopen nacht al 'vol' was. Het Koningsfeest van Zuilen is bij ons recht achter het huis: we hebben dus de hele dag luid versterkte muziek. Nee. 

Dus ga ik fietsen met Ella en wel haar lievelingsroute via Houten en Schalkwijk naar Culemborg, dan langs de Lek, en via Vianen en Vreeswijk weerom. Twee veerponten maar liefst. Zó prachtig. Voor haar 50 km, voor mij 60.

In het haventje van Vreeswijk komen we alsnog  midden in de vrijmarkt terecht. Kleinschalig, geen grill-geuren en geen harde muziek. We strikken meer op het terrasje van het Indiase restaurant Ghandi. En tot onze verrassing serveren ze daar heerlijke Indiaas eten, bijzonder kleurig en kruidig.

In de taxi

Ik heb weer een mooie middag met de Buurt Taxi. Eerst een mevrouw van de Theemsdreef naar de kapper in winkelcentrum Overkapel voor een nieuw permanentje. Zij gaat heel vaak naar de kapper, om de week denk ik. Ik had altijd twee klanten voor die kapper, maar de ene is zo verward geworden dat ze onlangs naar een verzorgingshuis in Maarssen is verhuisd, bij haar dochter in het dorp. 

Dan rijd ik een Hindostaanse vrouw, veertigster, die mantelzorg doet voor haar dementerende vader die sinds kort in Zuilenstein woont. Ook een vaste klant. Hij kan nog in een aanleunwoning, en zij doet op vrijdag zijn boodschappen en zijn was. Vandaag heeft ze het er even helemaal mee gehad: 'Wat zéurt die man!' Maar, zegt ze erbij, ik ben ongesteld. Ik rijd haar naar haar vriend, bij wie ze de rest van de middagje kan relaxen.

De derde is een nieuwe klant die naar de pedicure moet aan de Amsterdamsestraatweg. Ik zal haar een uur later weer ophalen. Blijkt de lift bij de pedicure kapot en ze kan geen trappen meer lopen. Dus heeft ze een uur beneden bij de apotheek zitten wachten tot ik weer kwam. Idioot dat zo'n pedicure haar klanten niet even opbelt om te melden dat de lift kapot is. Ik doe wat tips wat ze allemaal nog meer zou kunnen doen met de Buurt Taxi dan de pedicure: bijvoorbeeld op bezoek of naar het winkelcentrum. Op bezoek dat gaat niet meer, zegt ze, want alle kennissen zijn dood. Maar het Groot Winkelcentrum Overvecht, dat lijkt haar inderdaad wel wat. 'Ik ben zo lang niet in een winkel geweest!' Pff. Ons voorland.

En zo nog een paar dames. Mooi werk is dit. Kleine verhaaltjes.

Bloemetjes

Ik had eens een fling, zo'n 20 jaar geleden, zij werkte in het theater en zij vond mijn kleurige opgewekte tekeningen een uiting van mijn gitzwarte ziel. Net zoals kinderen ooit in Theresienstad paradijselijke plaatjes tekenden toen gevraagd werden hun dromen te tekenen. Deze fling heeft maar kort geduurd. 

Ik moet er ineens aan denken terwijl ik in de hangmat achter in ons stadstuintje hang en geniet van de bloemetjes. Het is momenteel niet alles koek en ei in mijn leven, en ter troost koop ik steeds een bloemetje of wat, en dat helpt bijzonder. 

De boodschappen

Arjen Lubach behandelt elke donderdag een onderwerp wat dieper. Dat vind ik zijn beste afleveringen: de arbeidsmigranten, Groenland... hoe zit het precies? 

Deze donderdag gaat het over de boodschappen, waarom de boodschappen in Nederland zoveel duurder zijn dan in Duitsland en of het zin heeft om in Duitsland boodschappen gaan doen, wat heel veel mensen schijnen te doen. De boodschappen zijn al een tijdje een thema, omdat ik me dood erger aan al die prijsstijgingen én aanbiedingen 2-voor-de-prijs-van-1. Je wordt haast gedwongen om veel meer te kopen dan je nodig hebt, want als je dat niet doet ben je een dief van je eigen portemonnee. Bij  groente ergert het me het meest, omdat het ook nog eens om bederfelijke waar gaat. Ik probeer er omheen te kopen, maar dat lukt niet altijd. Het ergst is de Sensodyne tandpasta, voor gevoelige tanden, die kost normaal maar liefst 6 euro per tube, en bij de aanbiedingen heb je dan drie voor 10 euro. Elke keer als je aan de laatste tube bent begonnen moet dagelijks langs de Etos, AH en Kruidvat om te kijken of er bij een van hen een aanbieding is.

Lubach legt het allemaal haarfijn uit. Het prijsverschil zit 'm voor een deel in accijns, bijvoorbeeld bij sigaretten, alcohol en benzine. Maar de grootste oorzaak is dat Nederlanders verslaafd zijn aan A-merken. En aan koopjes. Al die rare aanbiedingen betreffen zogenaamde A-merken. Als je gewoon het huismerk koopt die van dezelfde kwaliteit is ben je zo een derde minder kwijt aan de boodschappen. Proefsessies wijzen uit dat de kwaliteit en de smaak van huismerken helemaal niet onderdoet voor de A-merken, mensen maken het zichzelf wijs.

Ik ben al tijden geleden tot dit inzicht gekomen, maar het is goed om de argumenten allemaal helder op een rijtje te horen. En naar Duitsland voor de boodschappen kan natuurlijk als je dat leuk vindt, maar voor de prijs hoeft het echt niet.