Digi Dingen

Ik krijg een mail van de NS dat mijn OV-chipkaart vernieuwd moet worden en dat er een nieuwe foto op moet. Dat herinnert me eraan dat ik een paar weken geleden een bericht van de RDW heb gehad dat mijn rijbewijs vernieuwd moet worden. Dat leek me toen zo ingewikkeld - je hebt een DigiD-app nodig met een ID-check, en daarvoor heb je minimaal een iPhone7 nodig, maar ik heb een iPhone SE. Ik heb wel een DigiD-app, en laatst heb ik daarmee nog ingelogd bij de zorgverzekering, maar die ID-check?

Eerst maar de pasfoto voor de OV-chipkaart. Vorig jaar heb ik voor mijn nieuwe paspoort een officiële pasfoto laten maken bij de fietsenmaker in Heerde. Daar heb ik er nog een paar van. Maar de OV-site accepteert de foto niet. Hij zou te dichtbij genomen zijn en schitteren. Dus scroll ik door mijn telefooncloud op zoek naar aardige portret. Kijken of de NS die wel accepteert. En ja. Dit klusje valt eigenlijk best mee,

Maar dan dat rijbewijs. Daarvoor moet ik dus naar een RDW-fotograaf en die stuurt mijn pasfoto naar de RDW. En dan krijg ik een code en een bericht en moet ik van alles doen op de RDW-site én die DigiD met ID-check. Misschien is het inmiddels zo ver dat ik naar het digi-hulppunt voor ouderen moet voor hulp. Dat zou toch echt mijn eer te na zijn. Rustig! Goed lezen waar het om gaat, Lucie! Het gaat erom dat je een bepaalde scanner in je telefoon hebt die je paspoort kan scannen. 

Ineens herinner ik me dat ik eerder met mijn telefoon een paspoort heb moeten scannen, voor een bankpas ofzo, of mobiel bankieren. Het was volstrekt onduidelijk hoe dat moest, grrr, en dat het toen toch ineens gelukt was. Dus dan zit die NFC-chip misschien toch in mijn Phone. Ik trek mij stilletjes terug op ons kantoor en verrek: na een kwartier gehannes lukt het. Ik hoef dus nog niet naar het bejaardenspreekuur, wordt vervolgd. Nu naar de RDW-fotograaf. Alles stap voor stap.

https://www.rdw.nl/het-rijbewijs/aanvragen-of-verlengen/rijbewijs-online-verlengen

'n Heitje

Twee kinderen bellen aan. O help, die willen weer een heitje-voor-een-karweitje doen en ik weet nooit een karweitje. Gelukkig hebben deze twee een duidelijke vraag. Of ze sneeuw zullen schuiven. Dat vind ik een bijzonder goed plan. Het paadje vóór is maar heel kort, maar achter vallen meters te maken. Hoeveel willen jullie verdienen, zeg ik, maar dat laten ze aan mij over. 

Het bedrag hangt van de leeftijd af, meldt ChatGPT. Voor circa 12-jarigen adviseren ze 2 à 3 euro. 

Ik heb geen munten in huis, alleen mijn stapeltje vijfjes. Het is duidelijk te veel, ik had ze om wisselgeld moeten vragen, maar ik vind het ook wel weer leuk dat ze zó blij zijn.

Let there be snow

Ik zou vandaag ZenZienTekenen in de Oude Hortus, maar Anne Marie had gezien dat het Code Geel zou zijn zaterdag, dus die wilde liever niet naar Utrecht komen. Of we bij haar in Bilthoven zouden komen. Dat was goed, zei ik, want Code Geel is voor watjes. Ik had me duidelijk niet in de weersvoorspellingen verdiept. Bij het opstaan ontwaak ik in een compleet witte wereld. 

Het idee dat ik de auto zou moeten uitgraven en stapvoets door de sneeuw manoeuvreren en glibberen op op- en afritten van de snelweg doet me besluiten toch af te zeggen. Hoe spijtig ook. Dan maar een watje. Daarna val ik in een eindeloze winterslaap. En dan alsnog de auto uitgraven. Er ligt maar 10cm sneeuw.

Auto krabben herinner ik me vooral van de periode toen ik aan de Zeeburgerdijk woonde. 2010-2015. Ik werkte toen in Capelle aan de IJssel. Ik probeerde om 07u te rijden om de ergste files voor te zijn. Zes uur opstaan. En dan krabben. En als het winters weer was dan zeker een kwartier eerder. Ik geloof dat ik toen wel eens een fles chemische zooi heb gekocht waar het ijs vanzelf van de ramen smolt. Nu is het 12 uur als ik de auto ga uitgraven. Het vriest niet (meer?), dus het is alleen maar veel sneeuw. Bobby vindt het onzin dat ik dit doe, want er komt nog meer sneeuw. 

Op onze parkeerplaats zijn allemaal kindjes aan het sleeën op gloednieuwe sleeën. Waar koop je tegenwoordig een slee? vragen wij ons af. Het antwoord is niet moeilijk: op internet. Voor twaalf uur besteld, de volgende ochtend bezorgd. Je kocht ze bij V&D, bij de Blokker of bij de fietsenmaker, memoreren we. Vroeger, toen de wereld nog overzichtelijk was.

En ondertussen heeft Trump de Venezolaanse president Maduroen zijn vrouw ontvoerd. 

De Amerongse Berg

Het sneeuwt en ik heb een wandelafspraak. We zouden al naar de Amerongse Berg voor we wisten dat het ging sneeuwen en dat is wel een hele mooie bestemming. Het wel natte blubbersneeuw, maar toch een geweldig gezicht. Amerongen is 40 minuten rijden, twee keer zo ver als naar het Panbos bij Zeist. Weer eens iets heel anders

De Wijzen

Al dagen stuurt Hans  foto's van de Wijzen uit het Oosten op de app. Eronder schrijft hij stukjes van het bijbelverhaal over de wijzen. Caspar, Melchior en Balthazar. Huh? Hans is wel katholiek opgevoed maar bij mijn weten niet gelovig. Ik vermoed dat dit beelden zijn uit de kerststal van vroeger bij hem thuis. Toen we laatst bij hem aten viel het me wel dat hij voor een man-alleen (weduwnaar) een enorme kerstboom met kerststal had, maar echt in detail had ik de beelden niet bekeken. De beelden zijn gefotografeerd bij hem in de buurt, bij het Merwedekanaal en het Amsterdam-Rijnkanaal. 

Bobby weet ook niet wat het is. Dus ik begin te vissen: hoe hij zijn kerstdagen doorbracht, in het natte gras. Of hij ze in een bolderkar in dekens gewikkeld rondreed. Maar ik krijg alleen maar ontwijkende antwoorden. Over beelden-die-gevonden-willen-worden. Is er een prijsvraag in zijn buurt? Maar antwoord blijft uit. Heel ergerlijk. 

Maar nu is hij hier op verjaarsvisite, het is een klein select gezelschap, en dus een geschikt moment om dit thema eens helemaal uit te melken. Eerst stribbelt hij nog wat tegen, maar uiteindelijk gaat hij om en komt het verhaal. Het zijn inderdaad zijn eigen beelden. De foto's heeft hij gemaakt in 2021, in de coronatijd. Hij heeft een oud rood autootje en daarmee reed hij de beelden van locatie naar locatie. En nu brengt hij er de mensen ermee in verwarring. Hij heeft sinds een tijdje een nieuwe vlam en die vindt hem een echte kunstenaar.

Amélie Nothomb

Gelezen: Luchtschepen door Amélie Nothomb (geb. 1966), een populaire Franstalige Belgische schrijfster, bekend om haar korte, scherpzinnige romans over vaak absurde thema's zoals eenzaamheid, identiteit en de menselijke conditie, met een mix van humor en filosofie. Ze laat zich inspireren door haar jeugd in het buitenland, zoals Japan, waar haar vader diplomaat was. Ze debuteerde in 1992 en ze publiceerde sindsdien elk jaar een boek, dat vaak in meer dan veertig talen is vertaald. 

Dezd roman heeft een negentienjarige hoofdpersoon Ange, studente Romaanse filologie in Brussel. Ze is alleen, behalve een nare huisgenote heeft nauwelijks contacten. Een rijke zakenman huurt haar in om lessen literatuur te geven aan zijn zestienjarige dyslectische zoon Pie. De jongen heeft een hekel aan lezen en een passie voor wapens en zeppelins. Ze krijgen een speciale band. Daarnaast is er ook nog een vijftigjarige docent die voor Ange valt. Ze doet hem denken aan de jonge actrices uit de films van Eric Rohmer.

Pie, die nooit een boek heeft aangeraakt, is ineens verlost van zijn dyslexie na het lezen van Le Rouge et le Noir van Stendhal. Vervolgens leest hij de Ilias van Homerus op één avond uit, die hij van slimme commentaren voorziet. Nothomb wil ermee laten zien dat er in literatuur een handleiding voor het leven te vinden is. Het is geen zware kost: ze schrijft helder en lichtvoetig in korte hoofdstukjes. 

Ange en Pie verlangen naar een authenticiteit die mensen in de loop van 'die helse puberteit' dreigen te verliezen. Dominique vertoeft met zijn fascinatie voor kindvrouwtjes in een vergelijkbaar straatje. Geen ode aan de onschuld, maar aan een pure, ideale staat van zijn, ontdaan van het juk dat de volwassen wereld ons oplegt. Het is een surrealistische sprookjeswereld waar Nothomb de lezer invoert, naïef en wereldvreemd, maar ook wreed en meedogenloos.

Jacob Lawrence

Ik had er al meerdere mensen zeer ovens over gehoord, een kleurige tentoonstelling in Kunstkade Amersfoort, maar niemand noemdw de naam van de kunstenaar. Jacob Lawrence (1917-2000), Afro-Amerikaans modernist. Hij schilderde zijn leven en omgeving in Harlem in modernistische stijl. Hij had geen kunstopleiding want daar mochten indertijd zwarte kinderen niet naar toe. De eerste helft van zijn leven was de rassensegregatie dagelijkse realiteit. Het einde van de slavernij was het verhaal van de ouders en de grootouders. De slavernij dus ook.

HIj brak in 1941 door met zijn iconische schilderijenserie ‘The Great Migration’, een reeks van 60 panelen die voor de helft in bezit is van het Museum of Modern Art in New York en voor de andere helft van de Phillips Collection in Washington. De serie vertelt het verhaal van de massale verhuizing van de awarte bevolking vanuit het Zuiden van de VS naar het Noorden. 

Lawrence bleef de hele twintigste eeuw met zijn kleurrijke, figuratief-kubistische stijl een belangrijke representant van de Afrikaans-Amerikaanse kunst. In de USA is Lawrence een bekende naam en onderdeel van veel vaste collecties van grote kunstmusea. In Europa is hij vrijwel onbekend.

Het is knétterdruk bij de tentoonstelling. Tientallen mensen in de rij. Voor de schilderijen. Helemaal niet fijn. De laatste keer dat ik dit meemaakte was bij Rothko in het Kunstmuseum in Den Haag. Deze werken zijn veel kleiner en gedetailleerder. Dus je moet er dichter bij staan om het goed te zien. Waarschijnlijk hebben al deze mensen ervan gehoord en willen ze nog gauw even voor het einde van de tentoonstelling op 4 januari. Ik had het laten zitten omdat ik er in verband met de nog korte looptijd niet meer over zou kunnen schrijven voor Museumkijker. Blij dat ik toch gegaan ben.

https://www.kunsthalkade.nl/nl/tentoonstellingen/jacob-lawrence/?gad_source=5