Zwaar liefdesverdriet

In Drenthe is het 18 graden, terwijl het in het Westen al regent.

Eerst zouden we naar een Dagopvang, voor kennismaking met een huiskamer vol lotgenoten, maar Mutti is zo verdrietig dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen en ik zeg de kennismaking af. In plaats daarvan gaan we toeren langs het Oranjekanaal. De weg langs het Oranjekanaal is een zandweg met kuilen, dus we gaan letterlijk stapvoets. 

Het Oranjekanaal is geen park, het is Platteland. Het duurt  derhalve een hele tijd voor we een bankje vinden. Daar gaan we zitten. Omdat het bankje zo hoog is  gaan we met onze voeten wiebelen. De vogeltjes fluiten. De sfeer is goed. Dit is wel mooi. 

Maar echt helpen tegen de treurnis doet het toch niet. 'Ik ben zo verdrietig dat ik ben zoals ik ben,' zegt ze, en legt haar hoofd tegen mijn hoofd. En als ik aan het eind van de middag weg wil gaan zegt ze: 'Nee, niet weggaan'. En dan ga ik toch.

De hele dag heb ik een gevoel alsof ik zwaar liefdesverdriet heb.

'Ben jij al oma?'

Wordt mij een nieuw trauma aangepraat? Op het oudere damesfeestje (het feestvarken werd 65) is een hele grote extended family met lesbische moeders, donorvaders, zussen zwagers, opa's, oma's, vriendinnen, buren en wat al niet. De jonge ouders met de baby's in de draagzakken spelen een grote rol, en niet te vergeten de jonge grootouders. Stralen doen ze allemaal, die grootouders. Strálen!

Ben jij al oma? Die vraag heb ik nog nooit eerder gehad. Laatst vroeg Zus3 ook al of ik het niet erg vond dat ik geen oma was. Ik ben niet eens móeder, zeg ik, het idee komt niet eens bij mij op. Ik heb Nichtje toch?

Maar ik ben geloof ik deel van een maatschappelijk probleem Op EenVandaag vanavond zomaar een heel item over vrouwen die geen oma worden. Waren het vroeger 11 procent van de vrouwen die geen kleinkinderen kregen, nu heeft al 20 van de vrouwen geen kinderen en dus geen kleinkinderen. Er is al een therapeute gespecialiseerd in de rouwverwerking hieromtrent.

Waarom gaat het eigenlijk niet ook over de mannen die geen vader en dus ook geen opa zijn?

Maandagavond

We doen bij Zing & Beleef Brahms eigenlijk dezelfde nummers als de vorige keer, zoals dit 'Am Donaustrande' en weer is het genieten, louter omdat je je partij redelijk onthouden hebt en het al behoorlijk heel mooi klinkt. Ook al als alleen de sopranen en alten samen zingen. 'Als wij straks jarig zijn', zeg ik tegen Leen, wij zijn daags na elkaar jarig, 'dan gaan we samen wat duetten zingen.' Daar reageert zij eigenlijk niet op.

Cederhout

Op een verjaardagsfeest met veel dames op leeftijd (de jarige is 65 geworden) krijg ik nogal wat respons op mijn houten hanger. 'Is dat een Siberische hanger van cederhout?' 'Nee', zeg ik, en vertel van de Utrechtse kunstenares die deze hangers maakt. Die mooie plakjes hout van takken snijdt en ze zorgvuldig polijst. Bij de Altai, vertelt de mevrouw, krijgen jonge mensen een ruw plakje hout om en in de loop van het leven polijst het vanzelf door tegen de huid aan te hangen.

De Altai, vraag ik? Wat is dat? 'Dat is een staat in Zuid-Siberië', zegt ze, 'daar was ik een keer.' 'Hoe kwam u nou in Zuid-Siberië terecht?' En dan volgt er een heel verhaal over het sjamanisme aldaar. Dat ze heel erg ziek was en in een healing terecht was gekomen. Teveel om na te vertellen.

Er valt ontzettend veel te vinden als je gaat googelen op 'Siberië', 'sjamanisme' en 'cederhout'. Over de ceder: 'De Siberische ceder leeft 550 jaar. Met zijn miljoenen naalden ontvangt hij dag en nacht het hele spectrum van lichte energie en slaat dit op. De ceder, en ook de cederhout-hanger, neemt de kosmische energie op, bewaart deze, en geeft deze af aan de mens, wanneer diens energiepeil daalt. Veel healers voelen deze energie en kracht. Maar bij een cederhout-hanger moet je rol die je zelf speelt niet vergeten, want het amulet slaat ook jouw liefde en jouw licht op.'

Het is even zoeken, maar het was 2 december 2010. Mijn plakje hout is niet van Ceder is maar van Christusdoorn.

'Dat is geen film voor dames!'

Zullen we naar de film, sms ik. Ik wil graag naar The King's Speech, maar die heeft zij al gezien, en zij stelt voor Brownian Movement. Maar dat gaat over een vrouwelijke arts (met een aantrekkelijke architect als echtgenoot) die zich heimelijk door lelijke dikke patiënten laat neuken, en daar heb ik dan weer geen zin in.

Informeren doe ik mij middels een nieuwe app op mijn iPhone. Blijkbaar lees ik te oppervlakkig en/of te snel, want ik kies voor de film Fighter, in de veronderstelling  dat het gaat over een Turks meisje dat kung fu fighter wil worden en associeer dat met de film Bend it like Beckham en met Lucia Rijker, maar ik heb niet goed gelezen, het is een mannen-bokserfilm. 

Bij de zaal zegt de kaartjesscheurder: 'Dat is helemaal geen film voor u dames! Gaat u liever naar Blue Valentine. Daar word je óók niet vrolijk van, maar het is beter dan zo'n boksfilm.'

Blue Valentine is een film over de teloorgang van een liefde. Het verliefde begin en het uitgewrongen einde. een beetje mies lopen we terug. Ja, zo gaat dat, het einde van een liefde, zeggen we, levenswijs als wij zijn. Met elk onze herinneringen.

Weet je wat me trof, zeg ik ineens openhartig, hoe die man zijn trouwring afrukt van zijn vinger en in een hoop bladeren gooit, en hem vervolgens weer gaat zoeken in die hoop bladeren. Dat heb ik ook meegemaakt met mijn eerste (en tevens laatste) ring. En zo krijgen we een bijzonder gesprek over de Ringen des Levens.

Violist

Moshe Hammer

Muziek van de dag: 'Centone di Sonate' van Paganini, gespeeld door Moshe Hammer op viool en Norbert Kraft op gitaar. Mooi! Met dank aan Spotify.

Moshe Hammer is een Canadees violist die geboren werd in Hongarije, in zijn jeugd in Israel bij Ilona Feher studeerde en zijn studie vervolgde bij Ivan Galamian, Jascha Heifetz en Yehudi Menuhin. Hij was concertmeester bij het Calgary Philharmonic en speelde met diverse orkesten in Noord-Amerika en Europa. Hij is oprichter van de Hammer Band, voor kansarme jongeren die muzikaal onderwijs krijgen. Tegenwoordig is hij veelgevraagd solist en geeft hij masterclasses. Over Norbert Kraft kan ik niets vinden.