Allerzielen Meezingen

 Aanstaande zaterdag is er weer een Meezingkoor. Ze zingen dan 'Funeral Anthems of Queen Mary' van Henry Purcell'. Het idee alleen al dat ik dat zou kunnen. En ik ben al veel te laat om mij aan te melden. Zal ik mijn Connectie aanwenden? Het is geloof ik bedoeld voor Allerzielen, maar met Allerzielen ben ik ineens in London. Een prachtige combinatie: het Requiem van Fauré en de aangrijpende Funeral Anthems voor Queen Mary' van Henry Purcel.

Het oosten

Sta je om 06.45 uur op om lekker vroeg op het werk te zijn, hebben we daar een internetstoring en niet zo'n kleintje ook. Alwéér? vragen de freelancers die wij wel te woord kunnen staan maar niet verder helpen. Niets kan je. De mail doet het niet, de site niet. Om erger voor te zijn hebben we alle werkoverzichten heel modern niet langer op de server staan maar  in the cloud, op Google Docs. We kunnen dus nergens bij. Heel onrustig. Na tweeënhalf uur vastlopen gaan we maar naar huis. Grrr.

Ons hoofdkantoor zit in Deventer en daar zat het probleem. 'De internetstoring die ons vanmorgen parten speelde schijnt voorbij te zijn. Het probleem lag bij NDIX, een schakel in het glasvezelgebeuren. Het was een regionale storing bij NDIX waardoor een groot deel van het oosten van het land werd getroffen. Wij hopen dat de storing nu is opgelost en dat we weer volop gebruik kunnen maken van het www', meldt ruim na 13u de helpdesk.

Lichter

Bij het klooster te Egmond vorige week was ook een klooster(boek)winkel. Die winkel heeft ook een filiaal in Amsterdam, trouwens, en wel aan de Nieuwezijds, vlakbij Athenaeum, de American Book Center en de Kinderboekhandel. 

Je staat in zo'n klooster even open voor andere dingen dan normaal, zeg maar. Dus kocht ik er het boek 'Spiritueel afvallen' van Nannet van der Ham. Ik zou er nooit over zijn begonnen (uit schaamte natuurlijk) ware het niet dat Hani501 er erg op aandrong. We zitten er allemáál mee, zegt ze. Het is juist góed als jij erover schrijft. Nou, vooruit dan maar weer.

Want zo'n Dr. Frank-aanpak is natuurlijk ook maar pure armoe. Al is het een duidelijk systeem dat vol te houden is en helpt het ook echt wel. Maar op den duur is het geen oplossing. Je mag het maar tien weken doen van Dr. Frank, daarna moet je blijvend je leven beteren. Maar goed, de mensen zeggen spontaan dat ik er beter  uitzie. Jonger. Stralender. Ik doe ook weer oorbellen in. Dacht dat dat niet meer kon met die Bril. Dat het too much zou zijn. Maar dat is ook maar een Opvatting.

Spiritueel afvallen leidt je naar een lichter hoofd, een lichter lijf en een lichter leven, zegt Nannet. Spiritueel afvallen is gewoon wijs doen. Matigen. Van jezelf houden en dus van je lichaam. Goed voor jezelf zorgen - en dus je lichaam. Je huis opruimen: je keukenkastjes en het badkamerkastjes. Niet op een dure fitnessclub maar gewoon op de fiets naar je werk. Een uur per dag lopen. Niet rennen, maar wandelen. Alleen of gezellig met iemand. 

En tráplopen. Als je wilt vreten: even terugdenken wanneer je ook alweer gegeten had en je realiseren dat je nog geen honger kunt hebben. Als je moe bent een tukje doen in plaats van gaan eten. Zoveel mogelijk maar van de natuurvoedingswinkel eten. Al die dingen die je je voorneemt maar altijd weer tegen zondigt. Het is wel een stomme titel, maar als je er elke week een stukje in leest dan helpt het wellicht een beetje.

In het klooster zat ik op zolder en kon ik telkens weer kiezen: of met de lift of tien trappen. Deed ik steeds tien trappen. Nu mis ik dat. Want thuis heb ik er maar één. Op het werk ook.

Vette jaren

Ik krijg dit deze roman De vette jaren van Chan Koochung  in handen gedrukt van de vertegenwoordigster, die er nadrukkelijk bij zegt dat het práchtig is. Nu zeggen vertegenwoordigers dat wel meer, dat is hun specialisme, maar dit weekend heb ik het toch bij me gestoken, dus waarom niet gelezen?

Auteur Chan Koonchung werd geboren in Shanghai en groeide op in Hongkong. Na zijn studie aan de Universiteit van Hongkong, studeerde hij ook in Boston. Hij publiceerde meer dan tien boeken in Hongkong, Taiwan en het Chinese vasteland en wordt geprezen om zijn toegankelijke, eigentijdse schrijfstijl.

Het boek is adembenemend. Op de achterflap staat dat het een hedendaagse Chinese versie van romans als 'Animal Farm' of 'Brave New World' is. Als ik me over mijn weerstand tegen de cover heen gezet heb (die pakt een serieuze lezer toch niet op?) begrijp ik hem ook wel: het boek gaat over die verplichte Chinese blijmoedigheid. Wie herinnert het zich niet: toen de Olympische Spelen in Beijing waren moesten alle hostesses uitblinken in perfectie, blijheid en dienstbaarheid.

De vette jaren beschrijft een blije Chinese maatschappij, waar niets anders dan die 'blijheid' getolereerd wordt, waar kennis over het verleden weggefilterd is, waar kritische of ongelukkige geesten verdwijnen. Het vertelt het verhaal van een tamelijk succesvolle auteur in dat nieuwe, rijk China, wiens creativiteit te lijden heeft onder een gevoel van tevredenheid en geluk, dat onder de hele bevolking leeft. Tot hij op een paar mensen stuit dat daar helemaal geen last van heeft en met een groeiend gevoel van alarm onderzoeken ze waarom er een complete maand uit het collectieve geheugen van de bevolking is gewist.

Ze willen koste wat het kost uitvissen wat hier achter zit, achter deze opgelegde vrolijkheid en het collectieve geheugenverlies in China. Wanneer ze een hooggeplaatst persoon ontvoeren en hem dwingen alles te onthullen, zijn ze tot op het bot geschokt over wat ze te weten komen - niet alleen over hun leiders, maar ook over hun eigen mensen.Ben eerst beetje bang dat ik draad ga kwijtraken door de Chinese namen, maar dat is niet zo. Práchtig boek.

Moet steeds denken aan die delegaties Nederlandse uitgevers en schrijvers naar de Beijing Book Fair enige maanden geleden en die felle discussies achteraf of ze nou wel of niet hadden moeten gaan. Had het geholpen als ze dit gelezen hadden voor ze naar Beijing afgereisd waren?

Ådum

Nu heb ik net zo lang geheenenweerd over het vloerkleed tot ik tot de conclusie kom dat het het kleef Ådum moet worden, en wel in het donkerbruin, om dat zware serieuze en rust in die kamer te krijgen, komt er een aanbeveling van een volstrekt vreemde persoon Lonneke binnen voor het kleurige Vemb-kleed.

Inspraak! Wat moet je ermee?

Onze eigen Libelle

In het kader van de Maand van de Spiritualiteit die komend weekend van start gaat heb ik laatst de uitgeefster van een spiritueel boekenfonds Servire geïnterviewd. Zij bestaat 90 jaar (haar uitgeverij dan), ze heeft een boek uitgegeven met de titel 'Leef', dat hetzelfde is als het thema van de maand. Aanleidingen genoeg, leek me.

Het boek Leef is een verzameling reflecties, 365 in totaal - ik schreef er geloof ik al wat over -  voor elke dag één. Een paar keer per week lukt het me die overweging van de dag te lezen.

Nu heeft Hani501 voor de cover van ons Vakblad een foto van de uitgeefster gemaakt met een blow-up van het beeld van de cover van het boek erachter. Leuk bedacht, Lucie Theodora, al zeg je het zelf, maar zij moet het wel weer doen. En ze dóet het. Dat vind ik zó heerlijk! En daar ben ik dan best een beetje trots op! Al heeft het al met al wel een beetje een Libelle-uitstraling.

Vreugdeloze politiek

Wat een mooie foto's. De twee CDA dissidenten spelen weer op en een ruime meerderheid van het CDA vindt dat de jonge asielzoeker Mauro Manuel in Nederland mag blijven. Men  keert zich tegen de opstelling van de eigen minister Leers.

De Volkskrant blikt vooruit op het CDA-congres morgen, waar de zaak-Mauro een belangrijke rol zal spelen, evenals de leiderschapscrisis waarin de partij verkeert. Drie scenario's zijn er volgens de krant: 1. Complete chaos en anarchie; 2. 'Wij zijn het eens dat we het oneens zijn'; 3. De rijen worden gesloten.

Ach , zeggen de foto's niet veel meer dan alle tekst?