Dobberen in de Noordzee

Vanmorgen om 06.45 (sic!) gaat de telefoon. Wilma. 'Ben je je oefeningen aan het doen?' vraagt ze. 'Eh nee, nog niet, ik lig nog in bed.' Ja, dat krijg je als je zo opgeeft over je matineuze leefstijl. 'Ga je mee naar Parnassia, na het werk?'

Dat lijkt me een heel goed plan. Daarmee volg ik meteen een van de adviezen van Fysio op. 'Jij moet niet hard gaan zwemmen', zegt Fysio, 'jij moet dobberen.' We gaan een avondje drijven en dobberen in de Noordzee.

Dobberen en drijven betekent allebei 'door eene vloeistof gedragen worden'. Uit een oud woordenboek: 'Drijven is het algemeene woord. Dobberen heeft het bijdenkbeeld, dat de op- en neergaande beweging der vloeistof zich aan het voorwerp meedeelt. Een licht bootje dobbert op de rivier. Een zwaar houtvlot drijft.'

Dobberen is mooi. Op je rug in het water, tenen omhoog en eindeloos op de golven deinen. Heerlijk water is het. Nu realiseer ik me dat de vrouw van de foto van gisteren ook in het water hangt te dobberen. Wat die foto verwarrend maakt is dat de afgebeelde dobberende vrouw een jurk draagt. Het helpt inderdaad. Al dobberend verdwijnen de pijntjes als sneeuw voor de zon.

In je eentje slapen

Nog meer ingezonden. Muzikale tip van Vinnie. 'Mooi droevig'. Staat op de cd 'A secret Life' van Marianne Faithfull.

It is safe to sleep alone
In a place no one knows
And to seek life under stones
In a place water flows.

It is best to find in sleep
The missing pieces that you lost
Best that you refuse to weep
Ash to ash, dust to dust.

It is safe to walk with me
Where you can read the sky and stars,
Safe to walk upon the sea
In my sleep we can go far.

It is strange to sleep alone
In a place no one goes,
Strange to seek life under stones.
In my sleep no one knows.

Ingezonden

In de reeks 'Ingezonden Frau und Auto' weer een nieuwe aflevering. Ingestuurd door Hani501. Dit is Elisabeth, te Frankrijk. Haar zelfbewuste houding is helemaal goed, ze heeft de houding van eigenaar, die houding waar ik zelf - blijkens reacties op mijn vakantiefoto's - nog op mag oefenen.

'Het is een leen-Citroën, die we de De Oude Schicht noemden: voor het starten altijd choken, adem inhouden en duimen maar, daarna - jawel! - piepend en krakend op weg. De Oude Schicht bracht ons na het spannende startmoment altijd trouw naar onze bestemming. Waarbij we al bij 60 km per uur al het gevoel kregen dat we heel erg hard gingen. Voor de gelegenheid draagt Elisabeth een rood japonnetje met bijkleurende espadrilles.'

De condition humaine

Fascinerend plaatje dit. Is nu even de foto op mijn bureaublad. Hoewel ik zie dat de vrouw drijft en met haar gezicht boven water gewoon adem kan halen denk ik steeds: Hu! Eng! Help! Het is de hoes van de lp/cd Undercurrent van jazz-pianist Bill Evans en jazz-gitarist Jim Hall uit 1963. De foto is van Toni Frissell (1907). Mode, de tweede wereldoorlog, sport waren haar onderwerpen.

Deze foto stamt uit 1947. Hij heet 'Weeki Wachee spring, Florida'. Behalve voor het album Undercurrent is hij ook gebruikt voor het Tears in Rain van This Ascension en Osvaldo Golijov's, en voor het album Whispering Sin van de Beauvilles.

In haar latere werk werk concentreerde Toni zich op vrouwen, haar foto's zijn vaak een commentaar op de condition humaine. Dat noodt tot interpreteren. Ik wéét dat ze drijft, dat ze gewoon adem kan halen, maar toch blijf ik denken dat ze verdrinkt. Moet denken aan het gedicht 'Not waving but drowning' van Stevie Smith uit 1957.

Not waving but drowning

Nobody heard him, the dead man,
But still he lay moaning:
I was much further out than you thought
And not waving but drowning.

Poor chap, he always loved larking
And now he's dead
It must have been too cold for him his heart gave way,
They said.

Oh, no no no, it was too cold always
(Still the dead one lay moaning)
I was much too far out all my life
And not waving but drowning.

Dominique nique nique

Ik kies 'Soeur Sourire' in De Uitkijk. Voor wie het verhaal niet kent: het is een waargebeurd drama, maar voor de film vrijelijk geïnterpreteerd. Meisje, niet geliefd door haar gefrustreerde moeder, sportief, competitief, houdt erg van zingen, zit vol dromen en plannen, wil niet trouwen en de bakkerij van haar ouders overnemen, gaat in het klooster. Daar maakt zij daar de blits met het liedje 'Dominique'. Het is een waargebeurd verhaal, jaren zestig, ze verkochten er 500.000 ex van. Het geld ging naar de kerk en het klooster. Zij bleef - eenmaal uitgetreden - met een grote belastingschuld achter. Het is een beetje een tragedie, een beetje een comedie, een soort lesbodrama, echt een om gezien te hebben en onderhoudend.

'k Ga maar eens lid worden van de Cineville Club. Dan mag je voor 17,50 euro per maand onbeperkt films kijken in de filmhuizen.

Aardkundig monument

Nieuw mooi stukje Nederland leren kennen: Soesterduinen. Je hebt er de Kórte Duinen én de Lánge Duinen. Wikipedia meldt dat deze duinen een van de laatste gebieden in Nederland zijn waar actief stuifzand over een groot oppervlak voorkomt. Dit maakt het tot een aardkundig waardevol gebied. In 1997 zijn ze tot aardkundig monument verklaard.

Ik weet er nog een paar van dit soort gebieden: de Loonse en Drunense Duinen in Brabant- dat zijn de grootste en laatst waren we bij zo'n gebied bij Austerlitz... Ik herinner me natuurlijk kleine stukjes bij de Drentse heide, en op de Hoge Veluwe, in Overijssel de Beerzer Bulten. Er zou nog 1400 ha van dit soort gebieden over zijn.

Ben benieuwd naar Wilma's chalet en haar park, ik heb geen adres, ze neemt de telefoon niet op. Laten we gewoon gaan zoeken. Het moet te vinden zijn, het is kleinschalig, bij het spoor en bij de duinen. We vinden het park in kwestie inderdaad, maar Wilma blijkt alweer in Amsterdam. Dan maar de duinen bezoeken. Bijzonder toch, die stille natuurgebieden zo midden in de randstad. Het mooie van zondags einde middag gaan lopen is dat er niemand niemand niemand meer is.

Dus hier gaat zij de komende tijd 's avonds wonen. Het lijkt mij tijd voor een hondje. Het bos is helemaal vochtig, blijkbaar heeft het te Soest geregend, het ruikt er verrukkelijk.

Gemengde gevoelens

Ruim twee uur aan de Prinsengracht gestaan. Tegen de tijd dat boot 57 langs vaart - geen idee hoeveel er nog volgen - vind ik het wel genoeg is. Elk jaar keek ik met gemengde gevoelens naar de Canal Parade en zo ook weer dit jaar.

Toen ze begonnen was het elk jaar een soort rel. Het was shocking dat er allemaal mannen met blote billen langs voeren, er mocht geen bloot, in elk geval geen piemel, bloot was aanstootgevend. En er deden haast geen vrouwen mee. Nu wel, maar inmiddels is het haast een keurig feest geworden, waar allemaal bedrijven een politici en topsporters persoonlijke pr aan ontlenen. Ik zie De Nederlandse Bank, TNT, christenen, de Avro... Iedereen neemt zo te zien een bedrag mee in zijn marketing budget voor een dagje varen bij de Canal Parade. Het is een gewoon bedrijfsfeestje, een kijk-ons-eens-gek-doen-heterofeestje geworden.

Terwijl ik daar sta gaat door mijn herinnering met wie ik er in de loop der jaren allemaal heb staan kijken. En hoe. De beste keren waren als je vroeg ging, met een groepje. Een paar flessen rosé mee en dan maar uitdelen tot iedereen licht toeter was. Nu ik sta ineens met een mannelijke verloofde langs de kant, die het nog nooit gezien heeft en het heel erg leuk vindt. En goed. En belangrijk. Raar maar waar. Ik ga naar huis en laat hem daar achter.