Flash Mob

Händel ouderwets? Ouwelullenhobby? Valt wel mee. Op Radio 4 hoor ik over een bijzonder populair YouTube-filmpje. Tientallen Händel-zangers (USA) hebben zich via een flash mob verzameld in een winkelcentrum en beginnen daar spontaan de Hallelujah-chorus van Händel te zingen.

En het vervolg...

Na al mijn wederwaardigheden over Zing & Beleef Bach en Handel vindt u het vast niet erg om een tip te krijgen: op 17 janauri 2001 begint Zing & Beleef Brahms.

'Laat u meenemen op ontdekkingsreis door de wereld van het omvangrijke oeuvre van Johannes Brahms: zijn liederen, koorwerken, 'Ein deutsches Requiem' en ook zijn instrumentale muziek.

Onder leiding van dirigent en pianist Hans Veldhuizen zingt u mee met zijn meesterlijke werken. Op donderdag 9 juni 2011 bezoekt u om 20.15 uur gezamenlijk een uitvoering van het Requiem in de Grote Zaal, uitgevoerd door het Nederlands Concertkoor en het Residentie Orkest. 

Bijeenkomsten zijn op: 17 en 31 januari, 14 en 28 februari, 14 en 28 maart, 2, 16 en 30 mei en 20 juni.

Come, come! live with Pleasure!

Laatste avond van Zing & Beleef Händel alweer. Volgende week nog een concert en dan is het voorbij. Fijn dat ik weer op de fiets kan. Het is prachtig mistig, maar de fiets doet het weer, de ketting, de lampen, de versnellingen... en de temperatuur is weer boven nul. Alle ingrediënten voor een heilzame avond voor lichaam en geest.

Omdat iedereen zich zo bewust is dat het de laatste keer is ontstaat er een grote saamhorigheid. Voor de pauze doen we 'Come come! live with Pleasure' (zie hieronder) en in de pauze wedden we welke hoogtepunten we na de pauze zullen herhalen. Ik gok op 'Viva Almira' en de tenor naast mij bekent dat hij dat elke nacht in bed zingt. Je zou toch eern man hebben die elke nacht Viva Almira in bed zingt, maar dit terzijde. Die wordt het trouwens niet. Het worden 'Worthy is The Lamb', 'O Lord we trust alome in thee' en 'Halleluja'.

Schaamte, afkomst, kleurloosheid

Gelezen: De laatste liefde van mijn moeder, de nieuwe roman van Dimitri Verhulst. Het boek speelt zich af in de jaren tachtig in een Vlaams arbeideresk milieu en beschrijft in feite de levensfase die voorafging aan De helaasheid der dingen, dat ik niet gelezen, maar wel als film gezien heb.

Moeder Martine, fabrieksarbeidster, niet al te slim en veel te dik, is gescheiden van de alcoholische en gewelddadige vader van haar elfjarige zoontje Jimmy. Met haar nieuwe vriend Wannes, ook fabrieksarbeider, en Jimmy gaat ze met een georganiseerde busreis naar een hotelletje in het Zwarte Woud. De sfeer wordt vilein neergezet: in de eetzaal kijken dode herten- en zwijnenkoppen de familie verwijtend aan. Jimmy verzet zich tegen de rol die zijn 'stiefvader' wil spelen, deze wenst dat Jimmy hem aanspreekt met 'vader' of 'pa', en dat is voor Jimmy ondenkbaar.

De laatste liefde van mijn moeder is een min of meer autobiografische roman, hoewel Verhulst in interviews aangeeft dat zijn verhalen echter niet letterlijk genomen mogen worden. Zijn moeder daagse hem eerder voor de rechter, na zijn debuut De kamer hiernaast (1999) waarin hij haar portretteerde als een monsterlijk dikke vrouw. Toch schrijft hij ook met mededogen over de Martine die ooit overwoog zelfmoord te plegen maar verslaafd raakte aan televisieseries waarmee ze zichzelf een vluchtweg plaveide. Favoriete serie was Home Is Where My Children Cry. Haar hele karakter was gebouwd op schaamte, om haar afkomst, haar kleurloosheid, haar stukgeslagen meubilair, haar zuipende echtgenoot, de treurige huurhuisjes die ze zich maar net kon veroorloven. In Duitsland, in de bus, ontdekt ze dat ze het dagdromen niet is verleerd.

Mooi boek,  verschrikkelijk, onverdraaglijk, geestig, herkenbaar in al die kleingeestigheden, de zuinigheden, goedkope meningen. En het slimme jongetje dat alles registreert,  interpreteert, zich superieur voelt in zijn kennis en taalvaardigheden.

Le Ballon Rouge

In de stapel romcoms, die mee was naar de Moezel, die grotendeels helemaal geen romcoms blijken te zijn, ook de film 'Le voyage du ballon rouge' van de Taiwanese filmer Hou Hsiao-hsien, met Juliette Binoche in de hoofdrol. Bijzondere film, zonder dramatisch verhaal, 113 minuten zonder clou, en toch fascinerend. Als je er over gaat zoeken blijk je in een heel stuk film- en cultuurgeschiedenis terecht te komen.

Hou heet een van de meesterfilmers van deze tijd te zijn.  'Le voyage du ballon rouge' is zijn eerste buiten Azië opgenomen film. Juliette Binoche maakt  bedreven gebruik van de vrijheid die Hou haar gaf om haar spel al improviserend en ratelend in te vullen. Zonder door te schieten in over-acteren, trekt ze alle registers open voor haar rol als de alleenstaande moeder Suzanne, die balanceert op de rand van overspannenheid.

Wat zo aardig is: Suzanne mist de etherische schoonheid die doorgaans aan Binoche-rollen kleeft; ze is een tikje slonzig, met uitgegroeid blond permanent en ruim decolleté. In haar dagelijks leven worstelt ze met een wanbetalende huurder, een (ex?)man die niets van zich laat horen en een rommelig en krap appartement waarin ze nooit iets kan terugvinden. Ze combineert haar werk als actrice voor een Chinees poppentheater met de opvoeding van haar dromerige 7-jarige zoontje Simon. Dat lukt niet, dus huurt ze een oppas: de Chinese filmstudente Song, die voor balans in het gezinsleven moet zorgen.

En dan is er nog de rode ballon. Of eigenlijk twee. Song maakt met haar handycam een film over een rode ballon, met Simon als gastacteur. En er zweeft ook nog een andere, échte rode ballon rond boven de daken van Parijs. Een ballon die af en toe door het raam lijkt te loeren naar Simon, die te veel opgaat in zijn videospelletjes om hem op te merken.

Regisseur Hou maakte zijn film op verzoek van het Musée d’Orsay, als hommage aan 'Le ballon rouge,' een klassieke Franse film uit 1956 over een jongetje dat vriendschap sluit met een ballon. In  'Le voyage du ballon rouge' lukt het de ballon niet om wezenlijk contact met Simon te leggen. Het hedendaagse leven, zo lijkt Hou’s boodschap, is te hectisch om zo’n wonderlijke ballon nog te zien.

In de oorspronkelijke korte jeugdfilm 'Le ballon rouge' uit 1956 van de Franse regisseur Albert Lamorisse is een klassieker – bekroond met de Gouden Palm voor beste korte film en een Oscar voor het beste scenario. Een jochie (gespeeld door Pascal Lamorisse, de zoon van de regisseur) vindt een enorme, knalrode ballon, die vervolgens niet meer van zijn zijde wijkt. Met prachtige Technicolor-opnamen opnamen van een ontwakend, in blauw licht badend Parijs. Simpel en ontroerend.


Albert Lamorisse "Le Ballon Rouge" (1956) eng sub from Julian Holtom on Vimeo.

Een rolmodel

'k Lees nogmaals - en nu langzamer - het boek dat ik vorige week in het klooster kocht en verslond: 'Hildegards Godin. De wilde en wijze vrouw in ons'. Miek Pot, zelf alweer twaalf jaar ex-non, noemt Hildegard von Bingen haar rolmodel, zoals Diana Ross dat ooit was voor Oprah Winfrey. Je ziet iemand en je denkt: zo wil ik ook.

Het plaatje rechts is een bronzen beeld van een beeldhouwer genaamd Karl-Heinz Oswald, 1998. Het staat in het museum in Bingen. Dat ziet er zeer levendig uit.  Niet zo nonnig.

Hildegard von Bingen had visioenen waarin ze zeer vrouwelijke symbolen van God ziet. Ze was enorm creatief en daadkrachtig. Ze componeerde prachtige muziek, schreef boeken over de meest uiteenlopende onderwerpen, en talloze brieven met raadgevingen aan hooggeplaatste personen. En ze schilderde veel miniaturen. Bobby blijkt een boek van haar in de kast te hebben staan met miniaturen van haar, die ik prachtig vond en zelfs nagetekend heb. Waarom verdiepte ik me nog nooit in haar?

Dit boek is geen biografie, en gaat meer over de fascinatie die Miek Pot zelf heeft met Von Bingen en haar  verwondering dat die vrouw zoveel in de elfde eeuw al uitvond en daar enorm veel impact mee had, die heden ten dage ook zoveel mensen / vrouwen weer uitvinden. Er zijn een paar hoofdstukken die me in het bijzonder fascineren. Een over het je 'koningin' voelen en je als zodanig gedragen. En het hoofdstuk over de vrijheid die je ervaart als je gedisciplineerd leeft.

Filmpje over Miek Pot:

Rijwielhersteller

Mooi wakker worden is het in de megasneeuwbui. Grappig: Vespa snapt het concept sneeuw nog steeds niet en wil steeds op het balkon waar decimeters stuifsneeuw ligt. Vespa, je wilt echt niet naar buiten. Ik ook niet. Nou lopend dan maar naar de Troefmarkt onder het bejaardenhuis. Maar die is niet beleverd vandaag, dus veel producten  zijn op. Geen brood, geen koffiemelk, geen stukken kaas, geen krant.

Als het eindelijk ophoudt met sneeuwen wil ik toch wel een echte verse-sneeuw-ervaring. 'Will, zullen we een sneeuwwandeling maken? In mijn Flevopark? In jouw Vondelpark?' We kiezen het Vondelpark. 'Mijn fiets is stuk, ik kom wel met de tram.' Maar er komt helemaal geen tram. Op nu.nl valt te lezen dat het tramverkeer in Amsterdam ernstig ontregeld is en dat vele ploegen in de weer zijn om de wissels sneeuwvrij te maken. Het waait ijzig op de halte. 'Will, rijden er bij jou trams?' sms ik kleumend. 'Er stáán trams, en heel veel', weet ze te melden. Dan ga ik maar weer huiswaarts.

Over de fiets. De ketting staat op knappen, de rem doet het niet, de snelbinders hangen aan flarden langs het achterwiel, het achterlicht is kassiewijlen. Alles rammelt en hangt los. Ik had 'm al lang naar de fietsenmaker willen brengen, maar een van Bobby's onnavolgbare liefhebberijen is fietsen ('rijiwielen') herstellen. Géén fiets naar de fietsenmaker, dat wil hij zelf doen. Dus daar gaat de rest van de middag aan op. Hij herstelt de fiets in het halletje van mijn complex, en ik laat mij genoeglijk alles uitleggen over klemboutjes en meer van die zaken. Na ruim een uur is alles weer heel.