Kunst onderweg (5)

Deze reeks Kunst Unterwegs wordt een bonte verzameling. Ik kijk nu onderweg nog beter uit mijn doppen en zie de reeks al groeien. Morgen de camera weer mee in de tas voor de terugweg.

Na de landschapskunst van verroeste boomstronken onder de NS-sporen rond Sloterdijk fiets ik drie hoeken om en dan stuit ik op het hoofdkantoor van de FNV, vrijwel onze buren aan de Naritaweg. Dat heeft ook een kunstwerk. Een groot brok graniet verbeeldende een persoon zonder armen en zonder kont. Is dit bedoeld om de leden herkenning te bieden? Of een hart onder de riem te steken? 'Een koopje uit een Oostblokland', zegt RoRo7.

Kan geen enkele informatie vinden over dit beeld. Wel dat de FNV ervoor pleit dat 1% van de Rijksbegroting naar kunsten gaat. Vind ik dat ze ook de kunstenaar bekendheid moeten geven. Maar opvallend is het.

Gay Pride 2009

Ben best blij met mijn functie op het nieuws. Want je scant een paar keer per dag de nieuwssites - niet te vaak om de informatiestress tegen te gaan, maar toch. En dan stuit je weer op het laatste nieuws van het ANP:

GGD wil feestgangers Gay Pride vaccineren
AMSTERDAM - De GGD Amsterdam vaccineert tijdens de Gay Pride homoseksuelen tegen hepatitis B. Ze hoopt acht- tot twaalfduizend mannen te kunnen injecteren, die zich tot nu toe niet hebben beschermd tegen het virus dat leverontsteking kan veroorzaken. Dat maakte de GGD donderdag bekend.'
'Verpleegkundigen en vrijwilligers van Schorer, belangenorganisatie voor homoseksuelen en lesbiënnes, staan vrijdag, zaterdag en zondag op diverse plekken in de binnenstad. Volgens de GGD lopen elk jaar tientallen mannen die seks hebben met mannen een hepatitis B-infectie op. Ze zijn vaak niet op de hoogte van de mogelijkheid zich te laten vaccineren, hebben het uitgesteld of wanen zich veilig omdat ze beschermde seks of een vaste partner hebben.'

Aanstaande zaterdag is het weer zo ver. Dan juicht de goegemeente weer voor tachtig boten met vrolijke homo's. Bij mij om de hoek. Als ik een fles rosé mee heb gaat het me best goed af. Maar diep in mijn hart vind ik die Gay Pride met al die juichtende menigten eromheen altijd nog een merkwaardige gewaarwording. Altijd al gevonden. Waarom juichen die mensen? Om die welgevormde mannen in lederen minislips?

En dat daar zaterdag allemaal GGD-zusters en -broeders (èn Schorervrijwilligers!) met injectiespuiten omheen gaan draaien, op zoek naar acht- tot twaalfduizend slachtoffers die ze een naald in de bil kunnen steken, maakt het alleen nog maar idioter. Als je bedenkt dat er - zeg - 100 broeders en zusters op pad gaan, dan moeten die elk 80 a 120 mensen prikken.

Kunst onderweg (4)

Onder de sporen van en naar station Sloterdijk (sinds 1983) lopen allerhande wegen, tram- en busbanen en fietspaden. Werkelijk niemand heeft zich bij het ontwikkelen van dit krankzinnige stukje Amsterdam om factoren als schoonheid en menselijkheid bekommerd. Behalve dat een instantie ooit opdracht heeft gegegeven er wat rollen gras neer te leggen. En ijzeren boomstronken als kunst.

Met welke opdracht zou deze kunstenaar aan het werk zijn gegaan? Was er een commissie die zei: Ja doet u dit maar, omgezaagde bomen. Dat is goed. We hebben geprobeerd hier elk greintje natuur uit te bannen. Dit geeft die betonnen omgeving betekenis.' Grappig trouwens dat hier heel veel konijnen rondhopsen.

De makers: het Rotterdamse landschapsarchitectenbureau West 8 van Adriaan Geuze. Wat kunnen beeldende kunst-kenners toch fantastische teksten poepen. 'Het Carrascoplein (???) bevindt zich in een gebied dat gedomineerd wordt door bedrijfsgebouwen, snelwegen en trein- en trambanen. Het plein kan aangeduid worden als een 'restgebied' ligt direct onder de verhoogde spoorbanen die richting station Sloterdijk leiden. Omdat het zich niet ver van het station en de bijbehorende parkeerterreinen bevindt, wordt het plein veelvuldig gebruikt door passanten. Bureau West 8 kreeg de opdracht om het gebied in te richten als park. Zij kozen voor een artificieel landschap en niet voor een groen gebied omdat de locatie te schaduwrijk is en bovendien geen ruimte biedt aan hoge beplanting.'

'In dit artificiële landschap vormen de zware pijlers van de spoorbaan de bomen, waar klimop tegenaan groeit. Zwarte stroken asfalt meanderen door het gras, en daar waar het asfalt een grasgebiedje doorkruist is het bewerkt met een rasterachtig patroon van witte noppen. De pijlers en de onderkant van de spoorbanen worden 's nachts verlicht door lampen die verstopt zitten in verspreid over het gras liggende holle ijzeren afgietsels van boomstronken.'

Dat aspect van de kunstwerken zullen wel weinig mensen zien. Wie gaat daar nu 's nachts fietsen? Naarmate ik er me meer bewust van ben begin ik de verroeste boomstronken overigens wel meer te waarderen.

Knippen en plakken (3)

Het Boek is af. Het blijkt heel groot te zijn. Ik had voor formaat 30x30 gekozen, en mij daar weinig bij voorgesteld. Het Boek van Peter was denk ik 20x20... Gevolg is dat het gekozen lettertype een beetje van het slag Grote Letter Bibliotheek letter blijkt te zijn.

En het Boek past nergens in. Niet in de fotolades van het Kruidvat-filiaal (zodat het enorm zoeken was naar mijn Boek), niet in mijn werktas en ook niet in de boekenkast. Maar een kniesoor! Het is zo mooi als ik mij droomde. Zulk mooi papier, zulke goeie kwaliteit foto's, zo leuk!

De collegaatjes op het werk zijn ook laaiend enthousiast en iedereen wil nu themaboeken maken, zoals 'Mijn Laatste Maand in Amsterdam'. 'Mijn Blonde Lief in Bretagne'. 'Een Jaar Lang Elk Weekend Weg', 'Een Nieuw Leven in Den Helder'.

Knippen en plakken (2) ; Knippen en plakken (1)

Op Excursie

Vier weken geleden besloten we dat het goed was voor de kennismaking met het Umfeld en onze onderlinge band als we af en toe op excursie gaan. Iris, nu op vakantie, had deze eerste aflevering geregeld. We hadden netjes in de agenda gezet: dinsdag 15 uur: Excursie met rondleiding door Archivaris. Vinnie, Bien, RoRo7 en ik waren alleen het hoe, wat en waarom even kwijt en dus liepen we licht wezenloos achter hem aan.

Gaandeweg de excursie raakten we gelukkig steeds enthousiaster, enerzijds door het materiaal dat hij ons liet zien en anderzijds door Archivaris als (proto)personage. We waren in de bibliotheek van het boekenvak, in het nieuwe gebouw Bijzondere Collecties van de UvA.

Nadat we alle architectuur bewonderd hadden voerde Archivaris ons naar de bibliotheek van de KVB, een prachtige opkamer. Daar hadden zijn collega-archivaris en hij speciaal voor ons allerhande schatten uitgestald: foto's, notulen, kasboeken, oprichtingsactes... Waar je vakmatig al niet opgewonden over kunt worden! Omdat wij zo dankbaar publiek waren mochten we mee naar de magazijnen. 'Willen ze het, dan krijgen ze het ook: all the way,' zei het duo archivarissen.

In de magazijnen stonden schitterende vla-gele archiefkasten gebouwd (zie foto) met zwarte draaiwielen, die bij wijze van spreken met een pink bediend konden worden, zodat je in de archiefdozen ìn die kasten kon. De archivarissen kwamen steeds meer los. Je hoefde maar op een knopje te drukken of ze trokken wéér een lade open met nòg meer schatten.

Ik kan het iedereen aanbevelen: af en toe Op Excursie. Volgende maand gaan we weer.

Ruigpootuil

Mooi nieuws hedenochtend: de ruigpootuil is terug in Nederland en wel in de bossen van te Schoonloo. Schoonloo ligt in Midden-Drenthe, op de weg van Emmen naar Assen. Voor het eerst in ruim dertig jaar zijn in Nederland ruigpootuiltjes geboren, zo meldt Staatsbosbeheer. En de Volkskrant zet het vanochtend in haar headlines. Is dit komkommernieuws of belangrijk voor de natie?

'Een ruigpootuil is ongeveer even groot als de steenuil, die wel vaker in Nederland voorkomt. In 1971 is eens een dood ruigpootuiltje gevonden en in 1974 en 1977 waren er nesten waarvan de jonkies nooit het levenslicht hebben gezien. Sinds medio jaren tachtig werd af en toe wel een roepend mannetje gehoord. Een groep vogelaars liet zich daardoor inspireren en ging op onderzoek uit. Nadat eerst een en later twee ruigpootuilen en wellicht ook vrouwtjes werden gehoord, zette Staatsbosbeheer het betreffende stuk bos af. In april kwam een nestje uit. Maar de twee kuikens die daar uitkwamen zijn door roofvogels opgegeten. In juni werd een tweede nest gesignaleerd waaruit ten minste vier kuikens zijn geboren. Eén stierf in het nest en één werd slachtoffer van een roofvogel. Twee jongen moeten het hebben overleefd.'

'In Duitsland komen de ruigpootuilen vaker voor. Maar omdat dit land een slecht muizenjaar kent en de uilen gek zijn op muizen, zou het zomaar kunnen dat de ruigpootuil Duitsland voor Nederland verruilt. Of dat verblijf tijdelijk is of permanent moet nog blijken,' aldus het ANP.

Kunst onderweg (3)

In de spontaan ontstane reeks 'Kunst Unterwegs' nu een beeldje van een boerenechtpaar bij het volkomen door de nieuwe tijd ingenomen dorpje Sloterdijk. Het heet De Verdwenen Boer. Vorige week heb ik de hele tocht fietsend naar het werk toe uit de losse pols foto's geschoten. Maak de borst maar nat.

Begin jaren tachtig, ik woonde pas in Amsterdam en wel te Bos & Lommer, hier om de hoek, stond op deze plek het oude station Sloterdijk. De kantoorgebouwen op de achtergrond waren er nog niet. Op dat station zag ik Annemarie Grewel voor het eerst van mijn leven, met teckel. Ik had nog nooit zo'n wondere vrouw gezien. Het was een mooie plek, prachtige huisjes, prachtig kerkje. Nu is het een bizar overblijfsel uit een vorige tijd. De huisjes zijn heel romantisch, maar wie wil er zo romantisch ingeklemd tussen snelwegen wonen?

Over het beeldje. In een beschrijving van de Vier-Parken-Wandeling door Amsterdam-West staat: 'Begin jaren 1970 wilde de gemeente Amsterdam de kerk aankopen om hem te slopen om zo plaats te maken voor het hier geplande kantorengebied. Gelukkig wist een actiecomité de afbraak door middel van een rechtszaak te voorkomen. Het doorslaggevende juridische argument tegen de sloop was dat de eeuwigdurende grafrechten gerespecteerd moesten worden. U loopt langs het beeldje van een boerenechtpaar getiteld 'De verdwenen boer'. De boer kijkt boos en de boerin verdrietig omdat alle boerenbedrijven uit het voormalige dorp Sloterdijk zijn verdreven. Overigens was Sloterdijk aanvankelijk geen boeren- maar een vissersdorpje, met een haventje dat in verbinding stond met het IJ.'

Op de site Het Geheugen van West staat: 'Stichting Beeld voor de Verdwenen Boer — opgericht door en bestaand uit boerenkinderen en boerenkleinkinderen — zette zich de afgelopen tijd in voor de komst van een symbolische beeld: een boerenechtpaar dat op het punt staat de koeien te melken. Het beeld is 120 cm hoog en is van kunstenaar Karel Gomes, die het maakte aan de hand van foto’s uit de oude doos.'